Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ



Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "świadectwo" | znaleziono 2 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 1



autor: Kempa, J.

tytuł: Konsequenzen der Unterscheidung zwischen der Christologie "von oben" und der Christologie "von unten" in der Soteriologie

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 35,1 (2002) 26-42

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznateologia dogmatycznasoteriologiachrystologiachrystologia oddolnachrystologia odgórna

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

KONSEKWENCJE ROZRÓŻNIENIA MIĘDZY CHRYSTOLOGIĄ "ODGÓRNĄ" I "ODDOLNĄ" W SOTERIOLOGII
Streszczenie
Rozróżnienie na chrystologię "odgórną" i "oddolną" może rodzić pewne nieporozumienia, gdy sugeruje ono istnienie dwóch odrębnych typów refleksji chrystologicznej. W rzeczywistości chrystologia "oddolna", zaczynająca się od refleksji nad historycznie egzystującym człowiekiem Jezusem, i chrystologia "odgórna", wychodząca od faktu posłania Syna Bożego w "ciało grzeszne" (2 Kor 5,21) powinny być sobie nawzajem podporządkowanymi drogami myśli chrystologicznej, powinny oświetlać jedną tajemnicę Chrystusa.
W artykule podjęto próbę analizy, czy ów podział "odgórny" - "oddolny" nie wprowadza jednak już z istoty swojej pewnego rozdźwięku w ujęcie tajemnicy Chrystusa; analizie zostaje poddana jednak nie sama chrystologia, lecz soteriologia, która jest z nią istotnie związana, a w której to wspomniane rozróżnienie także znalazło zastosowanie. Zaprezentowane zostają dwie książki: Soteriologia Juergena Werbicka i Chrystologia fundamentalna Karla-Heinza Ohliga, w których rozróżnienie na soteriologię "odgórną" i "oddolną" jest wyraźnie podkreślane, w każdej jednak w odmienny sposób. Te dwa przykłady pozwalają zrozumieć, że tendencja do odróżniania "odgórny" - "oddolny" ma swoje korzenie w myśli pooświeceniowej i w idącej za nią krytyce tradycyjnej soteriologii. To właśnie wyraźna świadomość historyczna, rozbudzone podejrzenie projekcji w odniesieniu do nauki o zbawieniu i stojąca u podstaw tychże kantowska rewolucja teoriopoznawcza skłaniają do wyróżnienia tego, co historycznie weryfikowalne i dla Feuerbacha "mało podejrzane" z historii Jezusa. W taki sposób pojawia się soteriologia "oddolna", która według Werbicka musi otwierać wiarygodnie na treści soteriologii "odgórnej", według Ohliga zaś jest ona soteriologią jedyną krytycznie akceptowalną. W artykule została postawiona teza, że już samo wymienione rozróżnienie w soteriologii wprowadza nieporozumienie w spojrzeniu na zbawcze znaczenie Chrystusa. Sugeruje ono bowiem myląco, że można oddzielnie mówić o zbawczym znaczeniu "człowieka Jezusa" i oddzielnie - wcielonego Syna Bożego. Na tle takiego nieporozumienia płynącego z typowo nowożytnego sposobu pytania o rzeczywistość Bożą widać wyraźnie integralne spojrzenie autorów Nowego Testamentu, którzy nie stawiają, rzecz jasna, pytań z doby Oświecenia, lecz przeżywają w sposób niepowtarzalny obecność Boga działającego w Chrystusie i temu dają świadectwo: Zbawicielem jest Bóg działający w Chrystusie.



autor: Żądło, A.

tytuł: Liturgia jako „przestrzeń" świadectwa na rzecz jedności

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,2 (2011) 564-574

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: liturgiaświadectwojednośćuczestnictwopostawy liturgiczne

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

LITURGIA COME „SPAZIO ” DELLA TESTIMONIANZA DELL’UNITÀ. Sommario
L’articolo sopra presentato vuole essere un valido contributo all’opera della maturazione della consapevolezza cristiana, riguardante il fatto che ogni celebrazione liturgica costituisce un evento pieno del dinamismo salvifico. Essendo il memoriale del mistero salvifico di Cristo, la liturgia rimane una fonte dell’unione fraterna, basata sul fondamento della santificazione che rigenera in noi la dignità dei figli di Dio e dei veri fratelli di Cristo. Occorre quindi ristudiare il tema concernente la base teologica dell’unità, rivissuta e riconsolidata ogni qual volta, quando accediamo alla celebrazione liturgica. Tale celebrazione – essendo la fonte dell’unione fraterna – fa crescere dentro di noi la capacità di diventare sempre più compatti nello sperimentare la nostra personale unità soggettiva, e cioè l’armonia tra sentimenti interiori (sperimentati nel nostro intimo) ed esperienze esteriori (vissute grazie alle diverse attività, compiute durante la liturgia). All’unità, di cui viene trattato nell’articolo, contribuiscono sia fattori personali, che non personali. Tra le persone attive nella celebrazione liturgica ci sono: membri dell’intera assemblea liturgica, il presidente della celebrazione e altre persone che svolgono il loro servizio liturgico. Tra gli elementi non personali, i quali aiutano l’assemblea a sentirsi davvero unita, ci sono: atteggiamenti e gesti, testi biblici, eucologici e agiografici – proclamati o ascoltati. In conclusione dell’articolo viene sottolieneato il fatto che la liturgia crea davvero un privilegiato „spazio” della testimonianza dell’unità tra i cristiani che – dopo aver partecipato alla celebrazione liturgica – si sentono mandati nel mondo per radicarvi il vero senso della comunione fraterna.



strona: 1 spośród: 1
znaleziono: 2 opisów(-y)