Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "eschatologia" | znaleziono 6 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 1



autor: Jankowski, A.

tytuł: Sens trzech przenośni Pawłowych: "pierwsze dary" - "zadatek" - "pieczętowanie" (Rz 8, 23; 2 Kor 1, 22; 5, 5; Ef 1,13n; 4, 30)

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 4 (1971) 23-37

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia biblijnaPaweł Apostołpneumatologiaeschatologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

TRES METAPHORAE PAULINAE: APARCHE, ARRHABON, SPHRAGIZO QUONAM SENSU DE SPIRITU SANCTO USURPENTUR (R 8r 23; 2 C 1, 22; 5, 5; E lf 13 s; 4, 30) VINDICIAE PNEUMATOLOGICAE NOVI TESTAMENTI ARGUMENTUM
Tres illas metaphoras non solo contextu, sed etiam similitudine manifesta idearum inter ¡se connecti constat. Sed praestat inquirere, quanti sit momenti pro pneumatologia S. Pauli haec earum connexio. Solam - ut aiunt - transpositioinem privilegiorum Israel in his tribus ideis animadvertere (L. Cerf aux), minus aequo videtur. Nam cunctae simul etiam ad eschatologiam, et quidem prae primis, spectant, utppte quae notas singulares actionis Spiritus Sancti in Christifideles optime exprimant. Aparche (R 8, 23), quae potius "donum primum", quam "primitiae" sensu obvio vertenda est, apte illustratur iis, quae in R 8, 26s dicuntur ab Apostolo de "gemitibus Spiritus" inspirantibus desiderium eschatologicum in corde fidelium. Anhabon (2 C 1, 22; 5, 5; E 1, 14) ipsi Spiritui Sancto applicatus Eum esse reale iam pignus gloriae finalis tam singulorum fidelium quam totius Ecclesiae clare manifestât. Actio denique verbo sphragizein metaphorice designata enuntiat signum quoddam stabile fidelibus esse impressum tamquam divino mancipio simulque similitudini, quo signo insuper futurae gloriae caelesti apte asserventur (2 C 1,22; E 1,13; 4,30). Sensus igitur trium illarum metaphorarum hisce continetur: 1. actionem Spiritus Sancti hoc modo expressam durare inde ab initiatione Christiana usque ad plenam a Deo possessionem electorum, 2. actionem hanc a Persona divina in hominis personara exerceri, 3. actionem Spiritus et cooperationem hominis formam cuiusdam dialogi prae se ferre, 4. donum Spiritus Sancti hoc modo designatum pignus esse gloriae futurae, quae eiusdem est naturae quam gratia huius temporis, 5. "sigillum Spiritus" esse speciem quandam consecrationis, quae assimilans nos missioni Christi facit nos pertinere ad Dominum atque, nobis utique cooperantibus, caute custodit ad vitam aeternam.



autor: Kucza, G.

tytuł: Elementy nauki o zmartwychwstaniu człowieka w posoborowej liturgii Kościoła

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 33 (2000) 159-172

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznaeschatologiazmartwychwstanieliturgiateologia dogmatyczna

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ELEMENTE DER NACHKONZILKIRCHENLITURGIE ÜBER DIE AUFERSTEHUNG DES MENSCHEN
Zusammenfassung
Wir leben in der Wirklichkeit mit eschatologischer Dimension. Die Anwesenheit der Ewigkeit in unserem irdischen Leben wird besonders durch die Liturgie hervorgehoben, die den Menschen zum eschatologischorientierten Leben und Handeln anhält. Der Tod bedeutet nicht nur das Ende vom irdischen Pilgern, sondern er ist vor allem als Eingang in die neue Existenz oder als Erfüllung von Pascha mit Christi in jedem Menschen anzusehen. In einem gewissen Sinne kann der Tod auch als Auferstehung verstanden werden. Dementsprechend muß man den Tod aus der Sicht der Auferstehung Christi und unserer Verbundenheit mit Ihm durch das Sakrament der Taufe und durch Eucharistie betrachten. Die Taufe ist ein Sakrament der Auferstehung, worauf die Kirchenliturgie besonders in der Zeit der Pascha hinweist Die Eucharistie ermöglicht uns, schon auf Erden das Leben der Auferstandenen zu leben. Vor dem 2. Vatikaner Konzil ist in der Begräbnisliturgie das Problem der menschlichen Seele, die der Erlösung bedarf, vorherrschend. In der Nachkonzillbegräbnisliturgie steht die Auferstehung Christi und unser Sieg in Ihm über Leiden und Tod im Mittelpunkt. Durch Christus und nur in Christus wird sich unsere Auferstehung vollziehen und die Auferstandenen und Erlösten werden dem Auferstandenen Christus gleichen. Die Frage nach der Auferstehung des Menschen ist in der Kirchenliturgie präsent und findet dort ihre Auslegung.



autor: Kucza, G.

tytuł: Królestwo Boże według Soboru Watykańskiego II

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 35,2 (2002) 241-251

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznateologia dogmatycznakrólestwo Bożesoteriologiaeschatologiaeklezjologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DAS REICH GOTTES NACH DER AUFFASSUNG DES ZWEITEN VATIKANISCHEN KONZILS
Zusamenfassung
Das 2. Vatikanische Konzil hat das Reich Gottes als eine dynamische und erlösende Wirklichkeit dargestellt, die einerseits bis in die Zukunft reicht, andererseits aber auch in der Gegenwart präsent ist und daher darauf drängt, gewisse Entscheidungen zu treffen. Das Reich Gottes wurde von Christus gegründet und es entwickelt sich ständig, bis es vollkommen wird. Es muss vor allem als Gottesgabe angesehen und als eine Aufgabe betrachtet werden, vor die der Mensch in seinem irdischen Leben gestellt wird. Eine entscheidende Rolle in der Entfaltung und Verwirklichung des Himmelreichs spielt die Kirche, in der es aufgebaut, angesagt und erwartet wird. Das Himmelreich kommt erst während Parusie völlig zur Geltung. Es wird das vollkommenste Zusammensein des Menschen mit Gott sein, wo Liebe, Wahrheit, Gerechtigkeit und Frieden ihren Höhepunkt erreichen. Die Frage nach dem Entgegenkommen muss von jedem Menschen beantwortet werden. Dem Himmelreich entgegenzukommen bedeutet nicht nur seine potentielle Existenz anzuerkennen, sondern vor allem das Engagement für seine Verwirklichung.



autor: Kucza, G.

tytuł: Eschatology as the Theology of Hope. A Theological Reflection Inspired by the Encyclical of His Holiness Benedict XVI Spe Salvi

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 330-337

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia dogmatycznaeschatologiaBenedykt XVISpe salviMagisteriumnadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ESCHATOLOGIA JAKO TEOLOGIA NADZIEI. REFLEKSJA TEOLOGICZNA INSPIROWANA ENCYKLIKĄ BENEDYKTA XVI SPE SALVI. Streszczenie
Od drugiej połowy minionego wieku eschatologia przeżywa swój rozwój. Przez długie jednak wieki sprawy ostateczne umieszczano na dwóch różnych krańcach: albo nie interesowano się tą kwestią, przerzucając wszystko poza doczesność, albo też nadmiernie chciano rozeznać i dokładnie opisać to wszystko, co będzie miało miejsce po śmierci. Pewną konsekwencją izolacji eschatologii w stosunku do innych traktatów dogmatycznych było jej "urzeczowienie", a także przedstawianie poszczególnych zagadnień w tonacji "reportażu z przyszłości". Dziś trzeba na nowo zrozumieć, jakie miejsce zajmuje eschatologia w całym życiu chrześcijańskim. Eschatologia nie może być jedynie opisem wydarzeń, które mają nastąpić w przyszłości, ale problematyka eschatologiczna powinna stać się sprawą najbardziej aktualną w życiu każdego człowieka. W nurcie nowego spojrzenia na sprawy ostateczne należy umieścić encyklikę Benedykta XVI o nadziei chrześcijańskiej, Spe Salvi. Niewiele bowiem możemy powiedzieć o wydarzeniach ostatecznych, nie umieszczając ich w kontekście Bożej obietnicy i chrześcijańskiej nadziei. W nauczaniu Benedykta XVI eschatologia chrześcijańska jest eschatologią nadziei, to znaczy jest nauką o Bogu, który powołuje człowieka do wspólnoty z sobą. Chrześcijanin spogląda więc w przyszłość z nadzieją. Stąd również i wszelkie wypowiedzi o przyszłości umieszcza on w kontekście nadziei. Według papieża, szczególnymi "miejscami" urzeczywistniania się nadziei chrześcijańskiej w kontekście wydarzeń ostatecznych są: śmierć, sąd Boży i życie wieczne. Język eschatologii to przede wszystkim język nadziei. W obliczu rzeczywistości ostatecznej człowiek zdobywa się na odwagę nadziei. U źródeł zaś chrześcijańskiej nadziei leży wiara w Boga, który jest Miłością.



autor: Rusecki, M.

tytuł: Eschatyczna przemiana świata

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,2 (2011) 406-413

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: eschatologiasoteriologiaświat

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Trasformazione escatologica del mondo. Sommario
L’articolo pone la domanda sul futuro escatologico del mondo. La questione viene affrontata sia dalla prospettiva delle scienze umane, sia da quella offerta dalla meditazione biblico - teologica. Essa sembra rimanere senza risposte definitive dal punto di vista della scienza, riceve invece una soluzione alla luce della Rivelazione cristiana. Il mondo intero – e in particolare l’essere umano (apice del creato) – vedrà il suo “rinnovamento” finale: si tratta della trasformazione e della glorificazione escatologica. Questi eventi avranno luogo solo alla fine dei tempi – anche se già attualmente si presentano come credibili – grazie al fatto e alla potenza salvifica della risurrezione di Gesù Cristo.



autor: Uciecha, A.

tytuł: Afrahat O wojnach (Demonstratio quinta. De bellis. Patrologia Syriaca I,184-237)

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 43,2 (2010) 248-262

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Synowie Przymierzawczesnosyryjska chrystologiawczesnosyryjska eschatologiawczesnosyryjski ascetyzmprześladowania chrześcijan w Syrii w IV w.

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Afrahat Exposé des guerres (trad uction polonaise et commentaire). Résumé
Afrahat, le „Sage Persan” (260/275-345), dans sa Demonstratio des guerres, a développé le sujet de la guerre. Ses considérations font suite a la discussion sur la foi, l’amour, le jeune et la priere qui les a abordés dans ses premiers quatre traités. Les Demonstrationes sont d’abord adressés aux membres de l’Ordre, pour qu’ils rassurent la foi inquiete de la communauté. Les Demonstrationes s’échelonnent sur un tres court laps de temps (336-345) a l’époque des hostilités le royaume de Perse avec Rome et les débuts de la grande persécution chrétienne. Le Sage Persan écrit sous un régime autoritaire ou il faut éviter de tomber sous le coup de la loi. Il faut aussi éviter de divulguer l’identité des freres. Afrahat parle „a mots couverts” et il s’adresse a ceux qui sont initiés a la science des mysteres, qui connaissent la Bible et sa tradition d’interprétation; son texte est impénétrable a un paďen. Il devait par contre ętre clair pour la communauté que le bélier était Shapur, le fou opposé a „homme sage”, Constantin.



strona: 1 spośród: 1
znaleziono: 6 opisów(-y)