Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "ewangelizacja" | znaleziono 11 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 2


»
[<<] | 1 | 2 | [>>]

autor: Balwierz, M.

tytuł: Przyjmowanie orędzia wiary na przykładzie afrykańskich ludów Tanzanii

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 17 (1984) 109-132

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: misjologiamisjeewangelizacjaTanzania

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

RECEPTION OF THE MESSAGE OF FAITH ACCORDING TO THE AFRICAN PEOPLE OF TANZANIA
The indigenous connection between the religion and the life remains a stable element of all the changes, which occur in the modern Africa. Therefore, the religious values occupy permanently the same position in the African life in spite of its all modern transformations. This fact have to be taken into account during the process of looking for the new African models of the man, culture and civilization. In these circumstances, the African and some other people ask about the usefulness of the different religions for the creation of the new African style of life. Such a question regarding the Christianity was also put by some writers. An affirmative answer on it is grounded on two facts. The great internal capability of the Christianity for the cultural adaptation is one of them. The very existence of the incarnation of the Christianity into the real life of some modern African societies is the other one. The Catholicism and the life of the Tanzanian society are exemplary taken here as a ground for the fundamental reflexion regarding those two facts. The permanent missionary activity of the Christians and the world-wide range of this religion are some exceptional events in the general phenomenon of the religious life of man. Likewise these two exceptional events testify that this religion possesses an unusual capability as well of an accommodation as of an absorbtion during its contact with the different cultures and civilizations of the world. Both elements, namely the accommodation and the absorption, are the essential components of a new missionary method, which is called "an inculturation". The Ecclesiology, which is grounded on the History of Salvation, forms the proper meaning of the Catholic absorption. In this framework, the missionary absorbtion is only a part of the Church's evangelization. This part of the evangelization realizes a process of an introduction of Jesus Christ and His Gospel into the new culture. Such an introduction of the first, essential Christian value serves above all for the true development of the evangelized reality. The dialogical and ecclesiastical nature of the comprehensive Catholic faith shapes its proper accommodation in the evangelized culture. The evangelizing Church have to enter upon a dialogue with the non Christian cultures and religions in this process. This Church cannot try to force some doctrines, ideologies or outlooks on life upon those cultures, because the real Catholic Truth is the Word of God which became a human being, i.e. Jesus Christ living in His Church now. Therefore, the evangelizers who work for the proper accommodation of the Catholic faith in some new culture, have to make only Jesus Christ to be a present reality in it. This is their care for the proper accommodation of the faith, which is a process almost identical with the missionary absorption in this background. The missionary absorption and the missionary accommodation are only two different aspects of the one, evangelizing process. It is called "an inculturation" today. The most essential part of this inculturation is a meeting of Jesus Christ living in the Church with the evangelized culture. Some new culture is created during such a meeting. This process differs totally from an aculturation, because the new culture does not come into being here in a result of the contact of two or more cultures but in a result of the contrast of the evangelized culture with the person of Jesus Christ living in His Church. This person gives the whole newness to the inculturation, which belongs to the very nature of the present life of the missionary People of God. - Apart from the theological reflection, some facts from the life of the evangelizing Church testify in favour of the presented truth. The reception of the evangelical message of the faith by the real society exposed to the missionary evangelization of the Church is one of them. Today this reception occurs for example in the life of the Tanzanian society. It involves four facts: the traditional religious experience of Tanzanians, the africanization of the Church's life, the coexistence of the Church with the State and the advantages granted by the existence of the post-Christian communities. These facts seen together suggest that the Tanzanian Christians are really working for the full, proper reception of the Catholic faith by the new culture which comes into being in this African country now. The traditional African religious values are the natural foundations for the development of the grace of the living faith among the people of Tanzania. However, these values are not a reality either for a conquest or for a rejection by the evangelizing Church, because they are offered to God by those people, who enter into the salvific dialogue with Him. Therefore, the Tanzanians have to incarnate permanently Jesus Christ who is evangelized to them, into their own traditional religious experience. The Catholic faith of them comes into existence only on this way. The africanization of the Church's life in Tanzania is the most explicit sign of the development of this Catholic faith of the Tanzanian Christians. The evangelization realized on the level of the parish life works first of all for this africanization in the local Church ofthat African country. The liturgy, the catechesis and the mutual relations between the people become more indigenous in a result of this process. At the same time, the new, more Christian culture grows in the real life of the Tanzanian society. What is more, this effort of the evangelizing Church meets congenial efforts of the Government of that society. Therefore, the mutual relations between the Church and the State are the first sign of the true africanization of the church's life in Tanzania. The Tanzanian form of government is based on the local tradition of the common life in this part of Africa and therefore, the care for the full development of the local man is the first aim for the activity of the civil authorities of this country. However, the activity of the evangelizing Church aims also to the full development of man. This identity of tasks gives grounds for the wide mutual co-operation of the Church and the State in Tanzania. Such a co-working is very important for the proper inculturation, because it does not involve only the leaders but also the wide masses of the People of God in the africanization of the Church's life. Such an involvement determines the reality of the true inculturation. The religious syncretism is the worst danger for the evangelization. It is a matter of fact, that some syncretical post-Christian religious movements exist as well in Tanzania as in the whole of Africa. They are not of course, the true Catholic or African attempts of forming a very African Christianity, because they result from the sociological aculturation. However, the existence of those movements helps the inculturation as they can absorbe the local syncretical indications of some Tanzanians. These movements help also the evangelizing Church to know and to avoid some mistakes in her evangelization. An observation about the very important role of the Christianity in the process of forming the new African reality concludes this reflection as well in its more theological as in its more missiographical part. This importance flows from the one fact. The Christians do not offer some ideology but the living person during the evangelization performed by them. It is the person of Jesus Christ living in the Church now. A good realization of such an offer by all modern evangelizers depends on the usage of the method of inculturation by them today.



autor: Biela, A.

tytuł: Pastoral Theology of Father Franciszek Blachnicki - The Outline

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 297-310

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnaBlachnicki, Franciszekhistoria duszpasterstwahistoria Kościoła na Śląskueklezjologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ZARYS KONCEPCJI TEOLOGII PASTORALNEJ KS. FRANCISZKA BLACHNICKIEGO. Streszczenie
Krytyczna analiza posoborowej myśli pastoralno-teologicznej posłużyła ks. Blachnickiemu nie tylko do wprowadzenia jej na obszar polskiej myśli teologicznej, lecz także do wypracowania własnego i oryginalnego ujęcia tej dyscypliny wiedzy teologicznej. W swojej koncepcji ks. Blachnicki, pozostając w nurcie eklezjologicznej dedukcji teologii pastoralnej, wypracował pojęcie Kościoła odpowiadają ce aktualnej jego samoświadomości. Pojęcie to wyprowadził z dokonanej przez siebie syntezy eklezjologii Vaticanum II. Operując biblijnym pojęciem wspólnoty, dokonał jednocześnie próby jej trynitarnej dedukcji, co znalazło wyraz najpierw w asocjacji pneumatologicznej eklezjologii H. Mühlena, a następnie w trynitarnym uzasadnieniu teologii pośrednictwa zbawczego Kościoła, które wyraża się w istnieniu w Kościele dwóch porządków pośrednictwa, odpowiadających podwójnej misji Osób Bożych, a więc porządku chrystologicznego (związanego z słowem, sakramentem i urzędem) i porządku pneumatologicznego (związanego z realizacją życia chrześcijańskiego wszystkich wiernych w zjednoczeniu z Chrystusem i innymi ludźmi w Duchu Świętym), i w określeniu teologii pastoralnej jako teologii żywego Kościoła na podstawie dogmatu trynitarnego. Tym żywym Kościołem jest zrealizowana wspólnota życia ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą w Chrystusie i w Duchu Świętym. Syntezę swej dedukcji ks. Blachnicki zawarł w sformułowaniu zasady życia Kościoła, zasady jego działania i zasady teologii pastoralnej jako teologii tego życia.
Zasadą życia Kościoła, określającą, w jaki sposób ma się on urzeczywistniać zgodnie z wolą Chrystusa i swoją naturą i dla zapewnienia sobie wewnętrznego i zewnętrznego wzrostu, jest koinonia, czy li - zrealizowana w widzialnym znaku posługi słowa i sakramentu oraz społecznej jedności wiary i miłości - wspólnota ludzi z Chry stusem i z sobą w Duchu Świętym, który jako jedna i ta sama Oso ba w Chrystusie i wszystkich członkach Kościoła stanowi niewidzial ną istotę tej wspólnoty. Sformułowana przez Blachnickiego zasada działania Kościoła, będąca zarazem zasadą teologii pastoralnej i duszpasterstwa, brzmi następująco: Pośrednictwo zbawcze Kościoła (czyli duszpasterstwo) należy sprawować w tym celu i w taki sposób, aby uobecniać samooddanie się Boga w Chrystusie w słowie i w sakramencie i warunkować wolne przyjęcie tego oddania się we wzajemnym oddaniu siebie w Duchu Świętym przez wiarę i miłość, dla urzeczywistniania wspólnoty w aspekcie wertykalnym (z Bogiem) i horyzontalnym (z braćmi), w widzialnym i skutecznym znaku zgromadzenia eucharystycznego i wspólnoty lokalnej, pozostającej w jedności z Kościołem po wszechnym.
Teologię pastoralną ks. Blachnicki rozumiał jako teologię zbawczego pośred nictwa Kościoła, u podstaw której leży, wypracowany przez eklezjologię Soboru Watykańskiego II, "obraz wiodący" urzeczywistniania się Kościoła jako wspólnoty, określony bliżej przez pojęcie sakramentu. Zasadą życia i działania Kościoła jest realizowanie koinonii na trzech płaszczyznach życia Ko ścioła. Najpierw w znaku zgromadzenia liturgicznego, które - dzięki stałej obecno ści Chrystusa w swoim Kościele - posiada moc objawiania i tworzenia siebie jako Kościół poprzez przepowiadanie słowa, sprawowanie Eucharystii oraz pozostałe sakramenty (leiturgia). Następnie Kościół ma moc urzeczywistniania się w osobie ludzkiej (martyria) poprzez przepowiadanie słowa, związane z nawróceniem się (ewangelizacja) i włączeniem się osoby w proces inicjacji (katechumenat), który ostatecznie prowadzi do odkrycia diakonijnej wspólnoty (diakonia), stojącej w służbie odnowy Kościoła lokalnego (koinonia). W realizacji tego zadania wielką rolę mają do spełnienia rozwijające się w Kościele ruchy eklezjalne. Jednym z nich jest założony przez ks. Blachnickiego ewangelizacyjno-katechumenalny Ruch Światło-Życie.
W konsekwencji ks. Blachnicki sformułował treść zasady formalnej teologii pastoralnej. Oprócz jej znaczenia w realizowaniu tzw. duszpasterstwa, wskazał również na jej wartość w określeniu struktury przedmiotu teologii żywego Kościoła. Teologia pastoralna jako nauka zyskuje w proponowanej zasadzie formalnej swoje principium, które pozwala rozbudować ją jako prawdziwie teologiczną i dedukcyjną naukę. Otrzymuje ona jasno określony przedmiot materialny i formalny. Przedmiotem materialnym jest Kościół, dlatego zamiast o teologii pastoralnej, lepiej - zdaniem Blachnickiego - mówić o eklezjologii pastoralnej. Określenie ,,pastoralna" z kolei wskazuje na przedmiot formalny, jakim jest zaanga żowana i zmierzająca do działania troska o wzrost Kościoła. Ta troska może dotyczyć tylko Kościoła żywego, istniejącego i mającego się urzeczywistniać we współczesnym świecie - i ta aktualność również stanowi przedmiot formalny tej dy scypliny. Dlatego w postulowanej analizie trzeba zawsze mieć na uwadze trzy elementy: idealny obraz Kościoła, odpowiadający Bo żemu planowi jako element normatywny i zobowiązujący; aktualną, zjawiskową postać Kościoła w jego przejawach życia i formach dzia łania jako element krytycznie oceniany i - na trzecim miejscu - tak zwany świat współczesny, jeśli warunkuje on urzeczywistnia nie się Kościoła, będąc jakąś aktualizacją i specyfikacją Bożego we zwania do realizacji misji Kościoła. W konsekwencji, jako rezultat dokonanych analiz, ks. Blachnicki zaproponował następującą definicję "teologii pastoralnej": Eklezjologia pastoralna jest teologiczno-praktyczną nauką, która w świetle objawienia oraz zbawczej woli Boga (obiectum formale quo) zajmuje się żywym Kościołem, czyli Kościołem, jeśli urzeczywistnia się on i ma się urzeczywistniać współcześnie we wspólnocie (obiectum formale quod), ustalając - na podstawie analizy jego sytuacji - zasady i dyrektywy jego działania na dziś i na jutro. Oprócz wskazań dotyczących metody teologii pastoralnej ks. Blachnicki wyprowadził również cały zakres i strukturę przedmiotu materialnego tej dyscypliny, dzieląc ją na teologię pastoralną (eklezjologię pastoralną) ogólną i szczegółową. Zasadą porządkującą i określającą bliżej strukturę przedmiotu eklezjologii pastoralnej jest idea wspól noty, która pełni w tym schemacie zarówno funkcję zasady jednoczącej wszystkie dyscypliny szczegółowe i dziedziny eklezjologii pastoralnej, jak i podstawę ich podziału.



autor: Bista, S.

tytuł: Nauka katolicka - kultura - ewangelizacja

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 13 (1980) 81-89

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Sapientia Christianauniwersytetseminarium duchownestudia teologiczne

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DIE KATHOLISCHE LEHRE — KULTUR — EVANGELISATION (AN HAND DER APOSTOLISCHEN KONSTITUTION "SAPIENTIA CHRISTIANA")
Der Verfasser bespricht in seinem Artikel die Apostolische Konstitution Johannes Paul II, "Sapientia Christiana". Der erste Teil des Artikels stellt eine allgemeine Charakteristik der Konstitution dar, besonders in Bezug auf den in ihr unterstrichenen Zusammenhang der katholischen Lehre mit den Problemen der Inkulturation, dessen erfolgreiche Lösung der Grundstein wirksamer Evangelisation ist. Der zweite Teil weist auf die polnischen Quellen der Konstitution hin, die der Papst während der ersten Apostolischen Reise im Juni 1979 unterstrichen hat. Im dritten Teil, der eine zusammenfassende Besprechung der Vorschriften des päpstlichen Dokuments bietet, kommt auch ein konkretes Problem der Der letzte Teil befasst sich mit den Aufgaben, welche die Apostolische Diözese Katowice an die Päpstliche Theologische Fakultät in Krakow. Der letzte Teil befasst sich mit den Aufgaben, welche die Apostolische Konstitution für das Bistum Katowice mit sich bringt. Die I Synode der Diözese Katowice hat schon im Jahre 1975 versucht, analoge Aufgaben aufzugreifen, deren Brennpunkt die Förderung der katholischen Lehre im eigenen Kulturraum ist, um eine zeitgemässe Evangelisation im Zentrum der polnischen Industrie möglich zu machen. Die Synode hat in diesem Kontext die Notwendigkeit der Verlegung des Diözesanpriesterseminars von Krakow nach Katowice erörtert.



autor: Enichlmayr, J.

tytuł: Nowa ewangelizacja katechumenalna małżeństwa i rodziny

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 23-24 (1990-91) 239-246

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnaewangelizacjamałżeństworodzina


autor: Fisichella, R.

tytuł: Nowa ewangelizacja wczoraj i dziś: od dokumentów Soboru Watykańskiego II do Evangelii gaudium papieża Franciszka

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 48,2 (2015) 274-282

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: nowa ewangelizacjaSobór Watykański IIFranciszek


autor: Kozyra, J.

tytuł: Miejsca i świadectwa archeologiczne związane z pierwszą ewangelizacją Europy w czasie II wyprawy misyjnej św. Pawła. (Pawłowym szlakiem przez Grecję)

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 35,1 (2002) 54-72

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia biblijnarealia biblijnehistoria KościołaPaweł Apostoł


autor: Pradela, A.

tytuł: Analiza natury obowiązku i prawa do ewangelizacji (kan. 747 § 1 KPK 1983)

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 34 (2001) 235-248

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: prawo kanoniczneewangelizacja


autor: Sawa, P.

tytuł: Drogi odnowy Kościoła według Evangelii gaudium papieża Franciszka

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 48,1 (2015) 182-202

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: FranciszekKościółewangelizacjaeklezjologiaEvangelii gaudium

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

The renewal of the C hurch by Pope Francis in his Evangelii gaudium
A new evangelization isn’t only a matter of the method and administered measures, so the domain of pastoral theology and pastoral care, but largely the reality demanding dogmatic reflection. According to this guideline one should read Apostolic Exhortation of the Pope Francis Evangelii gaudium. The new evangelization is based on renewed ecclesiology, which in the presented document receives specific guidance of the papal teaching. It is of even greater significance because this text constitutes the word of main assumptions of Francis’ pontificate.
The Church portrayed in Evangelii gaudium is an evangelizing community and still evangelized and the basic option is the missionary commitment. The Church lives for the Gospel and its proclamation is an essential element of his identity. Pope shows the whole Church, so the clergy and laity, as the subject of evangelization. This applies to different dimensions – pastors and faithful, men and women, families, youth, dioceses and parishes. Small communities are ascribed particular importance.
At the same time the whole church and one baptized individually, regardless of vocation and function, needs continuous accepting the Gospel and converting according to the Word of God. This is not just a matter of personal or communal morality.
Francis calls the Church to pastoral conversion. It marks the first radical focus on the message of salvation. With this comes a bold revision of the customs, practices, actions taken – evaluation of their effectiveness, legitimacy in the modern world, primarily in terms of outright portraying Jesus and his message.
Evangelii gaudium shows the condition of the Church, its strengths and weaknesses. It does not only present the description but also points to the way out of the crisis and multiplying the good that is the wealth of the Church. Text is expressing optimistic vision of the world, the Church, evangelization. This happens whenever baptized focus on Jesus, and developed missionary zeal leads to experiencing true joy.
A brief but suggestive call the Pope Francis gives the main directions for the perception of the evangelizing and evangelized Church: ‘May we never abandon them [this is poor]’, ‘Let us not allow ourselves to be robbed of missionary enthusiasm!’, ‘Let us not allow ourselves to be robbed of the joy of evangelization!’, ‘Let us not allow ourselves to be robbed of hope!’, ‘Let us not allow ourselves to be robbed of community!’, ‘Let us not allow ourselves to be robbed of the Gospel!’, ‘Let us not stifle or presume to control this missionary power!’, ‘Let us receive the sublime treasure of the revealed word’, ‘May we never remain on the sidelines of this march of living hope!’.



autor: Sawa, P.

tytuł: Nauczanie papieża Franciszka o rodzinie w kontekście jej powołania do ewangelizacji i wychowania

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 49,1 (2016) 58-78

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Franciszekrodzinaewangelizacjaantropologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Pope Francis’ teaching about family in the context of its vocation to evangelization and upbringing
An issue which is of particular importance in the teaching of pope Francis is the reflection on the role of the family in the process of evangelization and the formation of faith. The starting point here is a proper anthropology (the complementarity of man and woman, the appropriate roles in the family) and theological foundations (the experience of God, family rooted in the grace of the sacrament of matrimony).
The awareness of this foundation is indispensable in the context of the difficulties and dangers affecting contemporary families. These negative influences include, above all, consumerism, materialism, a godless lifestyle, modern idols, social and economic problems, as well as ideologies attacking the family and affecting the social shape of reality.
From such a perspective, it becomes even more necessary to highlight the key challenges facing the family. It is therefore a school of humanity, spiritual and ecclesial life, social life and evangelization. The family should be supported in a multidimensional way by the whole Church in the implementation of this mission. Catholic movements and societies are especially helpful in this regard.



autor: Wita, G.

tytuł: Wybór dokumentów ze zbiorów Biblioteki Papieskiego Uniwersytetu Urbanianium i Papieskiej Biblioteki Misyjnej zaprezentowanych podczas wystawy „Oblicza ewangelizacji Afryki”

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 43,2 (2010) 384-396

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: misjologiaewangelizacjaAfryka


strona: 1 spośród: 2
»
[<<] | 1 | 2 | [>>]
znaleziono: 11 opisów(-y)