Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "miłość" | znaleziono 13 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 2


»
[<<] | 1 | 2 | [>>]

autor: Bartoszek, A.

tytuł: Komplementarność celibatu kapłańskiego i życia małżeńsko-rodzinnego. Refleksja teologiczna

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 43,2 (2010) 317-332

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: małżeństworodzinakapłaństwocelibatmiłośćżycie

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

COM PLEMENTARITY OF CLERICAL CELIBACY AND MARRIAGE-FAMILY LIFE . THEOLOGIC AL REFLECTION. Summary
This article tries to find the answer to the question on mutual complementarity of charism of virginity and sacrament of matrimony, provided that charism of virginity is narrowed to clerical celibacy. Presenting, at first place of social context, the approach both to matrimony and clerical celibacy as well, it enabled to notice that at present these two institutions are misunderstood, questioned and non-accepted by many people. That is why it was necessary to remind the basic issues of matrimony which are love and life, and for believers it is a sacrament, and also fundamental meanings of clerical celibacy, namely Christological, ecclesiological and eschatological aspects. Further analyses showed in what way marriage and family life constitutes a base and support for clerical celibacy. It is married couples and families who show, by their lives, the priests – celibates what deep love-agape and responsible care for life are. The last part of the article displays that clerical celibacy has essential influence on spiritual and moral lives of married couples and families, it mainly happens by showing spouses and families the person of Jesus Christ, by deeper understanding of Church community and by reminding of bringing men to eternal life.



autor: Biela, A.

tytuł: Pastoral Theology of Father Franciszek Blachnicki - The Outline

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 297-310

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnaBlachnicki, Franciszekhistoria duszpasterstwahistoria Kościoła na Śląskueklezjologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ZARYS KONCEPCJI TEOLOGII PASTORALNEJ KS. FRANCISZKA BLACHNICKIEGO. Streszczenie
Krytyczna analiza posoborowej myśli pastoralno-teologicznej posłużyła ks. Blachnickiemu nie tylko do wprowadzenia jej na obszar polskiej myśli teologicznej, lecz także do wypracowania własnego i oryginalnego ujęcia tej dyscypliny wiedzy teologicznej. W swojej koncepcji ks. Blachnicki, pozostając w nurcie eklezjologicznej dedukcji teologii pastoralnej, wypracował pojęcie Kościoła odpowiadają ce aktualnej jego samoświadomości. Pojęcie to wyprowadził z dokonanej przez siebie syntezy eklezjologii Vaticanum II. Operując biblijnym pojęciem wspólnoty, dokonał jednocześnie próby jej trynitarnej dedukcji, co znalazło wyraz najpierw w asocjacji pneumatologicznej eklezjologii H. Mühlena, a następnie w trynitarnym uzasadnieniu teologii pośrednictwa zbawczego Kościoła, które wyraża się w istnieniu w Kościele dwóch porządków pośrednictwa, odpowiadających podwójnej misji Osób Bożych, a więc porządku chrystologicznego (związanego z słowem, sakramentem i urzędem) i porządku pneumatologicznego (związanego z realizacją życia chrześcijańskiego wszystkich wiernych w zjednoczeniu z Chrystusem i innymi ludźmi w Duchu Świętym), i w określeniu teologii pastoralnej jako teologii żywego Kościoła na podstawie dogmatu trynitarnego. Tym żywym Kościołem jest zrealizowana wspólnota życia ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą w Chrystusie i w Duchu Świętym. Syntezę swej dedukcji ks. Blachnicki zawarł w sformułowaniu zasady życia Kościoła, zasady jego działania i zasady teologii pastoralnej jako teologii tego życia.
Zasadą życia Kościoła, określającą, w jaki sposób ma się on urzeczywistniać zgodnie z wolą Chrystusa i swoją naturą i dla zapewnienia sobie wewnętrznego i zewnętrznego wzrostu, jest koinonia, czy li - zrealizowana w widzialnym znaku posługi słowa i sakramentu oraz społecznej jedności wiary i miłości - wspólnota ludzi z Chry stusem i z sobą w Duchu Świętym, który jako jedna i ta sama Oso ba w Chrystusie i wszystkich członkach Kościoła stanowi niewidzial ną istotę tej wspólnoty. Sformułowana przez Blachnickiego zasada działania Kościoła, będąca zarazem zasadą teologii pastoralnej i duszpasterstwa, brzmi następująco: Pośrednictwo zbawcze Kościoła (czyli duszpasterstwo) należy sprawować w tym celu i w taki sposób, aby uobecniać samooddanie się Boga w Chrystusie w słowie i w sakramencie i warunkować wolne przyjęcie tego oddania się we wzajemnym oddaniu siebie w Duchu Świętym przez wiarę i miłość, dla urzeczywistniania wspólnoty w aspekcie wertykalnym (z Bogiem) i horyzontalnym (z braćmi), w widzialnym i skutecznym znaku zgromadzenia eucharystycznego i wspólnoty lokalnej, pozostającej w jedności z Kościołem po wszechnym.
Teologię pastoralną ks. Blachnicki rozumiał jako teologię zbawczego pośred nictwa Kościoła, u podstaw której leży, wypracowany przez eklezjologię Soboru Watykańskiego II, "obraz wiodący" urzeczywistniania się Kościoła jako wspólnoty, określony bliżej przez pojęcie sakramentu. Zasadą życia i działania Kościoła jest realizowanie koinonii na trzech płaszczyznach życia Ko ścioła. Najpierw w znaku zgromadzenia liturgicznego, które - dzięki stałej obecno ści Chrystusa w swoim Kościele - posiada moc objawiania i tworzenia siebie jako Kościół poprzez przepowiadanie słowa, sprawowanie Eucharystii oraz pozostałe sakramenty (leiturgia). Następnie Kościół ma moc urzeczywistniania się w osobie ludzkiej (martyria) poprzez przepowiadanie słowa, związane z nawróceniem się (ewangelizacja) i włączeniem się osoby w proces inicjacji (katechumenat), który ostatecznie prowadzi do odkrycia diakonijnej wspólnoty (diakonia), stojącej w służbie odnowy Kościoła lokalnego (koinonia). W realizacji tego zadania wielką rolę mają do spełnienia rozwijające się w Kościele ruchy eklezjalne. Jednym z nich jest założony przez ks. Blachnickiego ewangelizacyjno-katechumenalny Ruch Światło-Życie.
W konsekwencji ks. Blachnicki sformułował treść zasady formalnej teologii pastoralnej. Oprócz jej znaczenia w realizowaniu tzw. duszpasterstwa, wskazał również na jej wartość w określeniu struktury przedmiotu teologii żywego Kościoła. Teologia pastoralna jako nauka zyskuje w proponowanej zasadzie formalnej swoje principium, które pozwala rozbudować ją jako prawdziwie teologiczną i dedukcyjną naukę. Otrzymuje ona jasno określony przedmiot materialny i formalny. Przedmiotem materialnym jest Kościół, dlatego zamiast o teologii pastoralnej, lepiej - zdaniem Blachnickiego - mówić o eklezjologii pastoralnej. Określenie ,,pastoralna" z kolei wskazuje na przedmiot formalny, jakim jest zaanga żowana i zmierzająca do działania troska o wzrost Kościoła. Ta troska może dotyczyć tylko Kościoła żywego, istniejącego i mającego się urzeczywistniać we współczesnym świecie - i ta aktualność również stanowi przedmiot formalny tej dy scypliny. Dlatego w postulowanej analizie trzeba zawsze mieć na uwadze trzy elementy: idealny obraz Kościoła, odpowiadający Bo żemu planowi jako element normatywny i zobowiązujący; aktualną, zjawiskową postać Kościoła w jego przejawach życia i formach dzia łania jako element krytycznie oceniany i - na trzecim miejscu - tak zwany świat współczesny, jeśli warunkuje on urzeczywistnia nie się Kościoła, będąc jakąś aktualizacją i specyfikacją Bożego we zwania do realizacji misji Kościoła. W konsekwencji, jako rezultat dokonanych analiz, ks. Blachnicki zaproponował następującą definicję "teologii pastoralnej": Eklezjologia pastoralna jest teologiczno-praktyczną nauką, która w świetle objawienia oraz zbawczej woli Boga (obiectum formale quo) zajmuje się żywym Kościołem, czyli Kościołem, jeśli urzeczywistnia się on i ma się urzeczywistniać współcześnie we wspólnocie (obiectum formale quod), ustalając - na podstawie analizy jego sytuacji - zasady i dyrektywy jego działania na dziś i na jutro. Oprócz wskazań dotyczących metody teologii pastoralnej ks. Blachnicki wyprowadził również cały zakres i strukturę przedmiotu materialnego tej dyscypliny, dzieląc ją na teologię pastoralną (eklezjologię pastoralną) ogólną i szczegółową. Zasadą porządkującą i określającą bliżej strukturę przedmiotu eklezjologii pastoralnej jest idea wspól noty, która pełni w tym schemacie zarówno funkcję zasady jednoczącej wszystkie dyscypliny szczegółowe i dziedziny eklezjologii pastoralnej, jak i podstawę ich podziału.



autor: Cuda, J.

tytuł: Tajemnica prawdy ludzkiego życia. Siedemdziesiąt lat wierności objawionej prawdzie

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 27-28 (1994-95) 159-172

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnatożsamośćprawdamiłośćantropologiapersonalizm


autor: Cuda, J.

tytuł: L'homme a la recherche de son identité et de sa réalisation. Un paradigme herméneutique de théologie fondamentale

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 38,S (2005) 131-142

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

CZŁOWIEK W POSZUKIWANIU ZROZUMIENIA SWEJ TOŻSAMOŚCI I JEJ REALIZACJI. HERMENEUTYCZNY PARADYGMAT TEOLOGII FUNDAMENTALNEJ
Hermeneutyczne poszukiwania naukowej i filozoficznej refleksji nie dysponują "ostatnim słowem" wyjaśniającym "całościowo" toż samość człowieka. Wpisana w jego definicję konieczność takiego wyjaśnienia (Fides et ratio 1; 27) spotyka się z koniecznością uwzględnienia odkrywalnej w "tekście historii" Chrysto-logicznej przemowy Boga (FR 11). Objawiona "opowiedziana" tożsamość człowieka ("tożsamość narracyjna"), w swej dialogicznej strukturze (schemat), jest "obietnicą" i "zadaniem". Realizowany tą strukturą proces antropogenezy (teoria działania) jest także procesem identyfikacji. Istotnym komponentem tak wyjaśnionej tożsamości człowieka jest więc decyzja (odpowiedź), motywowana (komplementarnie) antropologiczną wiedzą ("całościową" i "częściową"). W antropologice tej motywacji rozum i wiara dopełniają się wzajemnie. W eschatologicznym otwarciu tego procesu, kryterium racjonalności zawierzenia objawionej antropologii jest społeczna miłość. Miłość jest jedyną nadzieją ostatecznego zrozumienia i zrealizowania tożsamości człowieka.



autor: Dola, T.

tytuł: Krzyż odpowiedzią Boga na grzech człowieka

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,2 (2011) 347-356

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: soteriologiakrzyżgrzechmiłośćuniżenie

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Das Kreuz als Gottes Antwort auf die Sünde des Menschen. Zusammenfassung
Die im Artikel geführten Erwägungen stützen sich auf die im Augustinus Werk De civitate Dei (XIV, 28) enthaltene Opposition zwischen der in der Formel amor sui usque ad contemptum Dei (die bis zur Verachtung Gottes gesteigerte Selbstliebe) ausgedrückten Haltung und der als amor Dei usque ad contemptum sui (die bis zur Verachtung seiner selbst gehende Gottesliebe) bezeichneten Haltung. Die erste Formel bestimmt das Wesen der menschlichen Sünde, die zweite drückt die Antwort Gottes auf den freien Akt des menschlichen Widerspruchs dem Schöpfer gegenüber aus. Die Sünde tauchte in der Welt auf, als Adam der Versuchung erlag, wie Gott zu werden und wie Er Gut und Böse zu erkennen (Gen 3,5). Das Gegenteil dieser sündigen Haltung war die gerechte Tat des zweiten Adam – Christus, der Gott Vater gehorsam sich selbst bis zum Tod, und zwar dem Tod am Kreuz, erniedrigt (Flp 2,8). Die im Kreuz Christi anwesende grenzenlose Liebe Gottes dem Menschen gegenüber ist seine Antwort auf die menschliche Entscheidung der Verneinung Gottes im Namen der Liebe des Menschen zu sich selbst.



autor: Górski, J.

tytuł: Trynitarne uzasadnienie misyjnej natury Kościoła

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 25-26 (1992-93) 57-68

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: misjologiaKościółmiłośćTrójca

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DER TRINITÄRISCHE BEGRÜNDIGUNG DER MISSIONSWESENS DER KIRCHE
Die Kirche hat eine große Aufgabe: Die Person, das Wort, das Werk Jesu Christ in der Geschichte immer neu zu verwirklichen, durch die Sendung. Die Konzilsdokumente scheint uns die Sendung als Werk der Vater, der Sohnes und der Heiliger Geist. Der Trinitärische Begründigung der Missionstätigkeit der Kirche ist das Grund der Konzilmissionsidea in Missionsdekret Ad Gentes und sowie in alle andere Dokumente, besonders der Konstitution Über die Kirche. Die vorliegende Artikel befasst sich die Trinitärische Grundverständnis der Missionstätigkeit der Pilgernde Kirche (AG 2).



autor: Kapłańska, J.

tytuł: Miłość nadająca życiu sens – zestawienie myśli Ericha Fromma i Hansa Ursa von Balthasara

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 51,2 (2018) 376-387

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Fromm, ErichBalthasar, Hans Urs vonmiłość

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Love that Gives Life Meaning – a Juxtaposition of the Thoughts of Erich Fromm and Hans Urs von Balthasar
Among thinkers dealing with the subject of love, Erich Fromm and Hans Urs von Balthasar deserve special attention. Both, making love one of the most important issues in their scientific considerations, treat it as a solution to human difficulties and something that gives meaning to life. They make an in-depth analysis of society, people and the times in which they live and, as part of this reflection, present a multi-faceted approach to the issue of love. Their views, and in particular the differences in their perception of love, are also interesting due to their similar cultural and historical context (similar life years). The article, having regard to the different methodology used by the authors and a different perspective (psychological, philosophical or theological), shows the similarities and differences in their thoughts, and also shows that Hans Urs von Balthasar goes a step further than Erich Fromm, moving and analysing love on spaces unknown to the latter.



autor: Kluz, M.

tytuł: Jezus ucieleśnieniem miłości doskonałej w świetle Deus caritas est Benedykta XVI

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 51,1 (2018) 131-145

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Benedykt XVIDeus caritas estJezus Chrystusmiłość

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Jesus as Perfect Love Incarnate in the Light of Deus Caritas Est of Benedict XVI
The topic of Christian love with its fundamental meaning has been present in theological reflection of the Catholic Church for ages. It does not mean that this topic has been outdated. Quite the opposite, the message about God who is Love and the human answer to the love of God, still should be conveyed to people. The centre of God’s plan of love is in Christ. Love has been visible and tangible in Him. In this perspective the encyclical of Benedict XVI Deus Caritas Est is situated. Following this encyclical on the topic of love, as a starting point, we should accept the first source of love which is Jesus Christ. He, as an embodiment of perfect love, constitutes the criterion for recognizing the true Christian love.



autor: Niewiadomski, K.

tytuł: Godność człowieka w świetle przykazania miłości nieprzyjaciół. Na podstawie pism świętego Tomasza z Akwinu i błogosławionego Jana Dunsa Szkota

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 48,2 (2015) 371-387

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Tomasz z AkwinuJan Duns Szkotgodność człowiekamiłość

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

The Dignity of a Human Person in the Light of the Commandment to Love One’s Enemies. On the Basis of Writings of St. Thomas Aquinas and Bl. John Duns Scotus
The dignity of a human person is set forth by many different realities, also by the law of the Gospel. In this context it appears to be an important commandment to love your enemies which is a special case of the commandment to love your neighbour. It is thoroughly analyzed by great scholastic scholars, from among which St. Thomas Aquinas and Bl. John Duns Scotus have been chosen in order to collate their thoughts. They appear similar: one shall love in a human person what is God’s gift, but not what is evil. Because according to the Biblical Law a human should always be loved, so also an enemy never completely loses his or her human dignity in any moment of his or her life. The enemy preserves some part of God’s resemblance which can be loved despite the worst sins. The human dignity is inalienable and universal.



autor: Pastwa, A.

tytuł: Sacerdos iustitiae veritatem de matrimonio dicit. Die Eigenart des Amtes eines Kirchenrichters und deren ekklesiologische Voraussetzungen

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 430-442

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: prawo kanonicznesąd kościelnysędzia kościelny

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

SACERDOS IUSTITIAE VERITATEM DE MATRIMONIO DICIT. EKLEZJOLOGICZNE PRZESŁANKI SPECYFIKI URZĘDU SĘDZIEGO KOŚCIELNEGO. Streszczenie
Najwyższym powołaniem sędziego kościelnego jest "posługa prawdzie i miłości (caritas) w Kościele i dla Kościoła" (Jan Paweł II). Odkrycie na nowo w posoborowym magisterium papieskim niniejszej reguły śmiało można uznać za kamień milowy w pracach badawczych nad specyfiką urzędu sędziego kościelnego. Konsekwentnie - od strony negatywnej - trzeba dziś akcentować, że funkcji sędziowskiej wykonywanej w Kościele nie da się zamknąć w obrębie autonomicznego, separacyjnie rozumianego ius dicere, a mianowicie opartego na prawie materialnym i osiągniętego na drodze określonej prawem procesowym, ustalenia w wyroku sądowym, jaka norma wiąże tego, kogo wyrok dotyczy. Optyka podstawowej zasady eklezjologicznej: communio, sytuuje bowiem urząd sędziowski w obrębie jednej (niepodzielnej) władzy kościelnej, odnosząc go wprost do sakramentalnego "reprezentowania" Pana (poprzez urząd biskupa diecezjalnego) w potrójnej funkcji: uświęcania, nauczania i pasterzowania. Sprawowanie w Kościele władzy sądowniczej to nic innego jak wykonywanie unius sacrae potestatis zawsze związanej z aktualizacją tria munera Christi - trzech wymiarów jednej misji i posługi Chrystusa. Pełnić zatem wiernie posługę sędziowską znaczy: być "do końca" świadomym eklezjalnej nierozdzielności ról - z jednej strony kapłana, nauczyciela i duszpasterza, z drugiej sprawiedliwego sędziego. Wyłącznie w takim kontekście może być współcześnie głoszona prawda, że ius dicere specyfikuje wymienioną posługę. Od strony pozytywnej - w posoborowym magisterium papieskim kierowanym do pracowników wymiaru sprawiedliwości (alokucje do Roty Rzymskiej) wypada dostrzec chrystologiczny paradygmat w ukazywaniu specyfiki urzędu sędziego kościelnego. Posługa dicere ius in Ecclesia jest wykonywana w imię Jezusa Chrystusa i nie kto inny, jak tylko Chrystus w każdej służebnej aktywności kościelnego wymiaru sprawiedliwości pozostaje jedynym Sędzią, Fundamentem i Miarą wszelkiego sądzenia w Kościele. Tu leży odpowiedź na pytanie, dlaczego urząd i posługa sędziego kościelnego mają, w świetle wzorcowego określenia św. Grzegorza Wielkiego, rys par excellence kapłański. Jeśli przyjąć, że służba na wzór Chrystusa Arcykapłana, który "nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu" (Mk 10,45), identyfikuje posługę apostolską, to realizowane w duchu kapłańskim ministerium iustitiae (we wszelkiej aktywności sędziego) zakłada konsekwentne wcielanie zasady, której na imię diaconia. Owo mocno zakorzenione w tradycji chrześcijańskiej kryterium każe widzieć - w ramach oryginalnego porządku prawnego określonego przez Miłość - służebną funkcję sędziego kościelnego w kształtowaniu komunii wiernych in caritate poprzez bycie "efektywnym mistrzem konkretnej diaconia w stosunku do każdego człowieka, a nade wszystko chrześcijanina" (Jan Paweł II).



strona: 1 spośród: 2
»
[<<] | 1 | 2 | [>>]
znaleziono: 13 opisów(-y)