Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "nadzieja" | znaleziono 8 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 1



autor: Chromy, R.

tytuł: Nadzieja w procesie teoretyczno-praktycznej aktualizacji objawionej prawdy według Claude'a Geffrégo

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 40,2 (2007) 313-327

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnaGeffré, ClaudeXX wiekXXI wieknadziejaobjawienie

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

L'ESPÉRANCE DANS LE PROCÈS DE L'ACTUALISATION THÉORIQUE-PRATIQUE DE LA VERITÉ RÉVÉLÉE CHEZ CLAUDE GEFFRÉ
Plusieurs de théologiens modernes constatent qu'après Vatican II la réflexion théologique est passée d'une théologie de type dogmatique à une théologie de type herméneutique où la question de vérité révelée devient aussi celle de la raison historique de l'homme, ce qui la rend ouverte dans son actualisation au niveau théorique et pratique en même temps. Par conséquent le théologien devient devant Dieu le témoin des plus radicales problèmes touchants le sens de l'histoire, l'avenir (l'espérance?) de l'homme et l'éfficacité du christianisme plongée dans le risque d' interprétation continuelle.
Dominicain, professeur de l'Institut catholique de Paris - Claude Geffré est sûrement l'un de ces principaux témoins des mutations récentes de la théologie contemporaine, étroitement liées à celles de l'herméneutique philosophique. Selon ce théologien français la dimension herméneutique de théologie permet de découvrir une permanente jeunesse de l'Évangile à l'aide de noveaux efforts de la raison humaine qui cherche la vérité révelée avec l'espérance de la compréhension totale. Autrement dit, le croyant dans le processus d'interprétation, fortifié par l'Écriture et la Tradition de la foi devient celui qui dans l'actualisation spéculative (théologie) et pragmatique (témoignage) de la Révélation participe à l'espérance de la découverte permanante de vérité. Dans ce contexte on se demande quelle place peut occuper la vérité chrétienne dans la conscience des hommes à l'âge du pluralisme et de la mondialisation? La pensée chrétienne restera-t-elle une source de l'espérance pour les hommes de XXI-ème siècle dans la recherche de verité révélée et dans son actualisation au niveau théorique-pratique?



autor: Cuda, J.

tytuł: Bóg nadziei w miejscu grozy?

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 30 (1997) 203-208

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnanadziejaholokaustJezus Chrystus

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DE LA REDEMPTION A LA CREATION?
La réflexion théologique, de même que la pensée biblique, est marquée par une convergence du théocentrisme et de l'anthropocentrisme. Il en résulte que l'homme devient l'objet des recherches théologiques non "sub occasione", mais "ex definitione". Dans ce contexte on peut même affirmer que l'ouverture historique du problème de l'identité de l'homme fonde la raison d'être de la théologie. La postmodernité d'aujourd'hui constitue une forme spécifique de ce problème. La théologie en postmodernité est obligée de ce concentrer surtout sur la problématique du sens de l'histoire. Ce sens s'identifie a la genèse créatrice de l'homme, c'est-a-dire, au processus de la continuation "rachetée" (Rédempteur) du dialogue créateur. Ce processus est pratico-social, dialectique et eschatologique. Son interprétation théologique identifiant l'histoire au "lieu" de l'actualisation du dialogue créateur, pourrait ranger toutes ses démarches dans le passage "de la rédemption a la création": du renouvellement (Rédemption) du processus créateur a son accomplissement (Création). Ainsi, l'horizon d'interprétation du sens de l'histoire est a trouver dans la théologie de la création. C'est dans cet horizon que les événements révélateurs (Israël - Jésus Christ - Eglise) deviennent les signes de fidélité de Dieu qui réalisera jusqu'au bout son Alliance Créatrice. Il semble que cet horizon d'interprétation assure la possibilité de la compréhension herméneutique des toutes les événements historiques. Tenant compte de cet horizon la pensée théologique doit rester humble.



autor: Cuda, J.

tytuł: Nadzieja w strukturze "ludzkiego świata"

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 10 (1977) 45-71

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnanadziejastworzenie

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

L'ESPÉRANCE DANS LA STRUCTURE DU "MONDE DE L'HOMME"
Le croyant ne vit pas "a côté" du monde d'aujourd'hui. Il y est toujours "placé" de fait sans que sa foi soit parvenue à expliquer son rapport à la réalité vécue dont il fait partie. Cette réalité est marquée par une interdépendance spécifique entre l'orientation vers l'avenir du libre dynamisme humain et le progrès d'une sécularisation émancipatrice, poussant progressivement l'espérance "divine" hors des occupations quotidiennes de l'homme. On ne voit même pas la raison pour lutter explicitement contre Dieu "dépassé". On cherche, purement et simplement, à s'en passer. Ainsi, l'athéisme d'aujourd'hui, devenu une sorte d'humanisme autarcique, n'est souvent qu'une attitude spérantielle de l'homme fixant, avec optimisme, son regard sur les possibilités productives, latentes à l'intérieur de son monde. A la réflexion théologique d'un croyant, il ne reste alors quf à descendre dans la même réalité mondaine pour vérifier comment y fonctionne le choix fait par son frère-incroyant. C'est au nom de l'avenir commun qu'on commence à s'interroger réciproquement: Dans quelle mesure le processus d'hominisation du monde s'identifie-t-il à celui de l'humanisation? Le monde moderne "en progrès", devenu anthropocentrique, est-il de même anthropo-logique? Pour l'homme-même, la logique de son être au monde n'a-t-elle vraiment pas besoin d'être aussi une théo-logique? On peut dire que l'article présent constitue une sorte de réponse à ces questions posées ci-dessus. Pour différents que soient les contenus y abordés, ils ont trouvé une certaine cohérence dans l'horizon universel d'une responsabilité humaine, créatrice et transformatrice, par rapport à l'avenir commun de l'humanité tout entière. Comme J. B. Metz passe actuellement non seulement pour le protagoniste le plus autorisé d'une nouvelle théologie politique, mais que l'on classe aussi sa théologie parmi les plus grands courants contemporains de la théologie de l'espérance, c'est justement sa pensée théologique qui a été prise pour point de départ de nos réflexions. Les trois aspects d'analyses dont l'article se sert pour approcher la structure spérantielle du monde de l'homme, essaient de mettre en relief quelques-unes de nouvelles perspectives contenues dans ce projet théologique ou le monde se révèle d'abord comme monde social et historique, l'histoire comme histoire de l'achèvement, la foi comme espérance, la théologie comme critique eschatologique de la société. Sous tous les trois aspects (cosmologique - anthropologique - politique) le monde de l'homme apparaît comme une question ouverte qui échappe sens cesse à toutes sortes de démarches essayant d'établir, une fois pour toutes, la définition théorique de son essence. La conception de l'avenir du monde, de même que celle du sens total de l'histoire, ne sont donc pas liées à un déploiement téléologique, adéquat et prédéterminé, des possibilités immanentes de la structure spérantielle du monde -même. L'homme "en devenir", revenant à lui-même à travers l'histoire, n'est pas de "ce monde". Mais, le monde-même, appartenant au mystère de la liberté humaine, est engagé inséparablement dans le dialogue d'amour mené par l'homme avec son Dieu: Créateur et Sauveur. Le principe de cet engagement n'est ni celui d'identification, ni, non plus, celui d'alternative. Il s'agit plutôt d'une sorte de dialectique liée au "risque d'amour". Ce "risque", faisant partie de l'espérance chrétienne, donne un sens positif à l'ouverture de la totalité historique du monde en la considérant comme "lieu" et "contenu" d'une libre décision de l'homme "pour" où "contre" son accomplissement promis. La logique du dynamisme historique de l'homme, marqué par l'unité radicale des vecteurs: "conversio ad Deum conversio ad mundum - conversio ad seipsum", n'est donc pas mise en question par la chaîne anti-téléologique de l'histoire: "liberté-ouverture-décision- avenir". Elle n'est, au bout du compte, qu'une eschato-logique . Ainsi, la théologie de Metz, analysée sous l'aspect déterminé par la formulation du titre de cet article, apparaît comme une théologie de la décision spérantielle de l'amour humain dont le dynamisme créateur et transformateur a pour but d'affirmer (accepter) d'une manière progressive la vérité de l'être humain, et non de l'accomplir (installer) intra-historiquement. Il semble, que cette vision globale du monde de l'homme, renfermant les conceptions spécifiques des réalités historiques (transcendance, liberté, vérité, concupiscence, mondaneité du monde, réserve eschatologique, amour, espérance, etc.) puisse chercher et trouver, du moins au niveau "pratique", un langage commun avec la dynamisme historique des espoirs du monde d'aujourd'hui. La question sur "Dieu" y apparaît non seulement au niveau d'un "besoin religieux" de l'homme, mais aussi sous l'aspect de son fonctionnement réel par rapport à la structure d'espérance du monde de l'homme.



autor: Cuda, J.

tytuł: Aktualność soborowego postulatu społecznej realizacji chrześcijańskiej nadziei

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 35,1 (2002) 17-25

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnaSobór Watykański IInadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

AKTUALITÄT DER KONZILSLEHRE VON DER SOZIALEN REALISATION DER CHRISTLICHEN HOFFNUNG
Zusamenfassung
Die verschiedenen Krisen des Zusammenlebens der Menschheit "an der Schwelle" des XXI Jahrhunderts münden in die Krise des Suchens nach der Menschenidentität. Die Absurdität heutiger Denkart besteht darin, dass man versucht, den Menschen selbst wissenschaftlich zu produzieren, ohne danach zu fragen: "Wer ist der Mensch?". Auf den Unsinn dieses Denkens haben schon die Überlegungen des II Vatikanischen Konzils hingewiesen, indem sie sich mit der Problematik der christlichen Hoffnung beschäftigt haben. Sowohl die theologale Hoffnung, wie auch alle irdischen Hoffnungen des Menschen, werden zum Geheimnis des Entstehens seiner christo-logischen Identität. Dabei muss zur Kenntnis genommen werden, dass der "nach dem Abbild" seines Schöpfers geschaffene Mensch eine geheimnisvolle Lebenseinheit der Personenvielheit ist. In diesem Zusammenhang erscheint das Problem der sozialen Dimension des Gegenstandes der christlichen Hoffnung, die nur sozial (Liebe) realisiert werden kann und soll. Ob und wie diese Hoffnung gestaltet das alltägliche Leben des Menschen erkennt man also an der Qualität seiner schöpferischen Teilnahme am sozialen Leben. Demzufolge soll die christliche Hoffnung zum kritischen Inspirationsfaktor der sozialen Aktivität werden. Dabei gilt folgende Behauptung: ich hoffe, dass das woran ich glaube, verwirklicht die Liebe.



autor: Cuda, J.

tytuł: L'homme a la recherche de son identité et de sa réalisation. Un paradigme herméneutique de théologie fondamentale

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 38,S (2005) 131-142

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

CZŁOWIEK W POSZUKIWANIU ZROZUMIENIA SWEJ TOŻSAMOŚCI I JEJ REALIZACJI. HERMENEUTYCZNY PARADYGMAT TEOLOGII FUNDAMENTALNEJ
Hermeneutyczne poszukiwania naukowej i filozoficznej refleksji nie dysponują "ostatnim słowem" wyjaśniającym "całościowo" toż samość człowieka. Wpisana w jego definicję konieczność takiego wyjaśnienia (Fides et ratio 1; 27) spotyka się z koniecznością uwzględnienia odkrywalnej w "tekście historii" Chrysto-logicznej przemowy Boga (FR 11). Objawiona "opowiedziana" tożsamość człowieka ("tożsamość narracyjna"), w swej dialogicznej strukturze (schemat), jest "obietnicą" i "zadaniem". Realizowany tą strukturą proces antropogenezy (teoria działania) jest także procesem identyfikacji. Istotnym komponentem tak wyjaśnionej tożsamości człowieka jest więc decyzja (odpowiedź), motywowana (komplementarnie) antropologiczną wiedzą ("całościową" i "częściową"). W antropologice tej motywacji rozum i wiara dopełniają się wzajemnie. W eschatologicznym otwarciu tego procesu, kryterium racjonalności zawierzenia objawionej antropologii jest społeczna miłość. Miłość jest jedyną nadzieją ostatecznego zrozumienia i zrealizowania tożsamości człowieka.



autor: Cuda, J.

tytuł: L'histoire humaine au risque de l'incroyance

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 394-406

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnawiaraniewiarahistorianadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

RYZYKO NIEWIARY W HISTORII LUDZKOŚCI. Streszczenie
Historia ludzkości na początku XXI wieku obserwuje z niepokojem przyczynowy związek między kryzysem "przejawów solidarności międzyludzkiej" i "gaśnięciem nadziei" (Ecclesia in Europa 8, 9 ). W genezie tej sytuacji uczestniczy, między innymi, aporyczne otwarcie naukowych i filozoficznych antropologii, które nie dysponują "ostatecznym" wyjaśnieniem tożsamości człowieka (Fides et ratio 1, 27, 81 ). Zróżnicowanej w "intencjonalnym działaniu" ludzkości towarzyszy ryzyko pluralizmu interpretacji, wpisanych w hermeneutykę relacji "całość - części" hermeneutyczne koło). Odpowiedzialność wyboru danej interpretacji może być oceniona jakością jego teoretycznych i praktycznych konsekwencji. Mając to na uwadze, proponowany tekst przypomina, że relacja "wiara - niewiara" jest wpisana w definicję historii ("historia wolności"), przy czym obydwa wybory nie mogą zlekceważyć refleksji nad podmiotową odpowiedzialnością, co dostrzegała także ewolucja antropocentrycznego myślenia czasów nowożytnych. W kontekście odkrywalnych w tym myśleniu prób ideologicznego przywłaszczenia problematyki "całości" historii ludzkości, pojawia się postulat rozróżniania między "nadziejami ziemskimi" i "nadzieją chrześcijańską". Teoretyczne i praktyczne konsekwencje zlekceważenia tego postulatu są dostrzegalne w historycznym procesie zmieniających się kulturowych kontekstów.



autor: Kucza, G.

tytuł: Eschatology as the Theology of Hope. A Theological Reflection Inspired by the Encyclical of His Holiness Benedict XVI Spe Salvi

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 330-337

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia dogmatycznaeschatologiaBenedykt XVISpe salviMagisteriumnadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ESCHATOLOGIA JAKO TEOLOGIA NADZIEI. REFLEKSJA TEOLOGICZNA INSPIROWANA ENCYKLIKĄ BENEDYKTA XVI SPE SALVI. Streszczenie
Od drugiej połowy minionego wieku eschatologia przeżywa swój rozwój. Przez długie jednak wieki sprawy ostateczne umieszczano na dwóch różnych krańcach: albo nie interesowano się tą kwestią, przerzucając wszystko poza doczesność, albo też nadmiernie chciano rozeznać i dokładnie opisać to wszystko, co będzie miało miejsce po śmierci. Pewną konsekwencją izolacji eschatologii w stosunku do innych traktatów dogmatycznych było jej "urzeczowienie", a także przedstawianie poszczególnych zagadnień w tonacji "reportażu z przyszłości". Dziś trzeba na nowo zrozumieć, jakie miejsce zajmuje eschatologia w całym życiu chrześcijańskim. Eschatologia nie może być jedynie opisem wydarzeń, które mają nastąpić w przyszłości, ale problematyka eschatologiczna powinna stać się sprawą najbardziej aktualną w życiu każdego człowieka. W nurcie nowego spojrzenia na sprawy ostateczne należy umieścić encyklikę Benedykta XVI o nadziei chrześcijańskiej, Spe Salvi. Niewiele bowiem możemy powiedzieć o wydarzeniach ostatecznych, nie umieszczając ich w kontekście Bożej obietnicy i chrześcijańskiej nadziei. W nauczaniu Benedykta XVI eschatologia chrześcijańska jest eschatologią nadziei, to znaczy jest nauką o Bogu, który powołuje człowieka do wspólnoty z sobą. Chrześcijanin spogląda więc w przyszłość z nadzieją. Stąd również i wszelkie wypowiedzi o przyszłości umieszcza on w kontekście nadziei. Według papieża, szczególnymi "miejscami" urzeczywistniania się nadziei chrześcijańskiej w kontekście wydarzeń ostatecznych są: śmierć, sąd Boży i życie wieczne. Język eschatologii to przede wszystkim język nadziei. W obliczu rzeczywistości ostatecznej człowiek zdobywa się na odwagę nadziei. U źródeł zaś chrześcijańskiej nadziei leży wiara w Boga, który jest Miłością.



autor: Szymik, J.

tytuł: Bóg współcierpiący jako con-solatio. Tropem J. Ratzingera/Benedykta XVI

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,1 (2011) 96-108

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Ratzinger, JosephBenedykt XVIcierpienie Bogawspółcierpienieconsolationadziejamiłosierdzie

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

The Co-suffering God as con-solatio. On the Trail of J. Ratzinger/Benedict XVI. Summary
Similarly as all theological questions, an inquiry about God’s suffering constitutes a deeply existential question, relating to humans and touching their most sensitive aspects of life and faith. While searching for the truth, individually marked intuitions themselves are not sufficient. That is why theology constantly faces this questions in the light of the H oly Bible, Tradition, historical achievements of theologians and mystics, trying to open a way to cognition and understanding through accurate notions. The issue is visible in J. Ratzinger’s works / teachings of Benedict XVI. The Pope has been developing his theological reflection concerning God’s suffering, reaching back to anthropomorphisms from Old Testament, the consequences of Incarnation from New Testament, showing the core of confrontation between young Jewish Christianity and Hellenistic mentality and stoic philosophy. He then takes out the most significant answers from the treasure trove of Tradition to open modern perspectives, on the basis of such synthesis, answering questions of the contemporary world. The most characteristic feature of Pope’s deliberations links the category of God’s co-suffering developed by theology with the category of Divine con-solatio. He convinces that acceptance of someone’s pain involves the very essence of true consolation. As a result, the Christ’s cross – the most generous gesture of God’s co-suffering Love – is of a really consolationary nature. As such, it remains the only hope for those suffering.



strona: 1 spośród: 1
znaleziono: 8 opisów(-y)