Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "wiara" | znaleziono 19 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 2


»
[<<] | 1 | 2 | [>>]

autor: Basiuk, M.

tytuł: „Uwierzył Bogu i to mu poczytano za sprawiedliwość”(Ga3,6). Droga wiary Abrahama w tradycji biblijnej

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 46,2 (2013) 256-263

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Abrahamwiarawiernośćteologia biblijna

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

“Believed God, and it was reckoned to him as righteousness” (Gal3:6). Abraham’s Way of Faith in the Biblical Tradition
Abraham’s faith was based on the close and personal relationship with God. The Bible describes it especially in the scenes of God’s revelation to the patriarch. During this events God gives him orders or promises. These two dimensions are often linked and follow one another. Abraham’s deeds are his response to God’s words. It is worth mentioning that Abraham does not act without a reflection but he asks questions, enters into dialogue with God and has the courage to express his own doubts



autor: Cuda, J.

tytuł: L'homme a la recherche de son identité et de sa réalisation. Un paradigme herméneutique de théologie fondamentale

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 38,S (2005) 131-142

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

CZŁOWIEK W POSZUKIWANIU ZROZUMIENIA SWEJ TOŻSAMOŚCI I JEJ REALIZACJI. HERMENEUTYCZNY PARADYGMAT TEOLOGII FUNDAMENTALNEJ
Hermeneutyczne poszukiwania naukowej i filozoficznej refleksji nie dysponują "ostatnim słowem" wyjaśniającym "całościowo" toż samość człowieka. Wpisana w jego definicję konieczność takiego wyjaśnienia (Fides et ratio 1; 27) spotyka się z koniecznością uwzględnienia odkrywalnej w "tekście historii" Chrysto-logicznej przemowy Boga (FR 11). Objawiona "opowiedziana" tożsamość człowieka ("tożsamość narracyjna"), w swej dialogicznej strukturze (schemat), jest "obietnicą" i "zadaniem". Realizowany tą strukturą proces antropogenezy (teoria działania) jest także procesem identyfikacji. Istotnym komponentem tak wyjaśnionej tożsamości człowieka jest więc decyzja (odpowiedź), motywowana (komplementarnie) antropologiczną wiedzą ("całościową" i "częściową"). W antropologice tej motywacji rozum i wiara dopełniają się wzajemnie. W eschatologicznym otwarciu tego procesu, kryterium racjonalności zawierzenia objawionej antropologii jest społeczna miłość. Miłość jest jedyną nadzieją ostatecznego zrozumienia i zrealizowania tożsamości człowieka.



autor: Cuda, J.

tytuł: L'histoire humaine au risque de l'incroyance

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 394-406

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnawiaraniewiarahistorianadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

RYZYKO NIEWIARY W HISTORII LUDZKOŚCI. Streszczenie
Historia ludzkości na początku XXI wieku obserwuje z niepokojem przyczynowy związek między kryzysem "przejawów solidarności międzyludzkiej" i "gaśnięciem nadziei" (Ecclesia in Europa 8, 9 ). W genezie tej sytuacji uczestniczy, między innymi, aporyczne otwarcie naukowych i filozoficznych antropologii, które nie dysponują "ostatecznym" wyjaśnieniem tożsamości człowieka (Fides et ratio 1, 27, 81 ). Zróżnicowanej w "intencjonalnym działaniu" ludzkości towarzyszy ryzyko pluralizmu interpretacji, wpisanych w hermeneutykę relacji "całość - części" hermeneutyczne koło). Odpowiedzialność wyboru danej interpretacji może być oceniona jakością jego teoretycznych i praktycznych konsekwencji. Mając to na uwadze, proponowany tekst przypomina, że relacja "wiara - niewiara" jest wpisana w definicję historii ("historia wolności"), przy czym obydwa wybory nie mogą zlekceważyć refleksji nad podmiotową odpowiedzialnością, co dostrzegała także ewolucja antropocentrycznego myślenia czasów nowożytnych. W kontekście odkrywalnych w tym myśleniu prób ideologicznego przywłaszczenia problematyki "całości" historii ludzkości, pojawia się postulat rozróżniania między "nadziejami ziemskimi" i "nadzieją chrześcijańską". Teoretyczne i praktyczne konsekwencje zlekceważenia tego postulatu są dostrzegalne w historycznym procesie zmieniających się kulturowych kontekstów.



autor: Cuda, J.

tytuł: Teologia – filozofia: antropo-logika komplementarnej służby

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 46,1 (2013) 65-75

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnaantropologiarozumwiarafilozofia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Theology–Philosophy: Anthropo-Logic of Complementary Service
The history of Christian doctrine has been accompanied by a conviction that there are two different orders of knowledge: reason and faith. In the course of this history, there have emerged many models of the interaction between philosophy and theology. This article presents three models of the relationship between faith and reason (theology-philosophy). An example of the first model can be found in antiquity and in the Middle ages; it presents philosophy as a “servant” of the-ology (philosophia: ancilla theologiae).
In the 20th century the relationship between philosophy and theology entered a new hermeneutical era. Philosophical hermeneutics (ars interpretandi) began to function as a hermeneutical philosophy; so its objective was expressed in the quest for comprehensive understanding of the (meaning of) human history. This objective became at the same time paradoxical, because reason must understand this whole and at the same time it is not able to do so. Nothing else than this paradox, working in the dialogical relationship between reason and knowledge coming from faith, can help reason reach its objective. Theology (ancilla hermeneuticae) also may become the “servant” of philosophy (theologia: ancilla philosophiae). Hopes exercised by reason may participate in the Christian hope.
Thanks to God’s revelation human beings are capable of understanding their promised identity. This identity («narrative identity»), interpreted as promised and assigned, requires cooperation be-tween reason and faith. Precisely in the context of this necessary cooperation one should consider the problem of the common service of philosophy and theology involved in the process of creative (dialogical) actualization and the identity of a human being (theologia et philosophia: ancillae hominis).



autor: Exeler, A.

tytuł: O potrzebie wiary zdolnej do dialogu

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 13 (1980) 153-170

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnakatechezawiaradialog


autor: Gibiński, K.

tytuł: Wizja tajemnicy w wierze, nauce i sztuce

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 30 (1997) 141-142

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: pięknotajemnicanaukawiarasztuka


autor: Jankowski, A.

tytuł: Dynamika wiary według Czwartej Ewangelii

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 8 (1975) 25-41

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia biblijnaEwangelia Janawiara

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

PROCESSUS ACTIVUS FIDEI SECUNDUM QUARTUM EVANGELIUM
Quamquam Paulus et Iohannes idem sapiunt de necessitate fidei ad salutem consequendam, aliud quoddam fidei momentum in Quarto Evangelio inculcatur, nempe hominis responsio danda revelationi divinae eschatologicae (cf. J 20,29-31). In processu igitur fidei distinguenda est pars prima desuper adveniens, quae est actio divina Patris, Filii et Spiritus Sancti, ab altera, quae deorsum assurgit, hoc est a responsione humana variis obstaculis vicissitudinibusque obnoxia. Quod primam partem attinet, a Deo Patre, humanae salutis auctore, originem sumit illud medium, quod est fides salvifica (3,16-18). Hominis autem est libera sui arbitrii decisione medium illud accipere vel repudiare. Permulta igitur Iudaeorum opera salvifica hoc uno continentur oportet: credere in Eum, quem misit Ille (6,29). Solius Patris est "trahere" quempiam ad Filium a Patre missum eique homines "dare" (6, 44. 65;10, 29; 17, 6). Quod quidem prae primis fit per "testirnonium", quod suo Filio perhibet Pater (5, 32. 37-38) ita, ut fides in homine credente sit velut praesentia testimonii divini (1 J 5, 10). Filius, necessarius fidei divinae mediator, iam inde a prologo Evangelii apparet (1, 14. 16. 18); ac deinde in successivis, quae dicuntur, epiphaniis mysterii eius Personae gradatim percipiuntur singula Eius attributa: coram discipulis muliere Samaritana, caeco nato, Martha et Thoma (1,35-51; 4,9-42; 11,27; 20,28). Christus fidei mediator necessarius fit praesens non tantum coaevis suis, sed pari modo iis, ad quos Ecclesiae pervenit praedicatio (20, 29). Spiritus vero Sanctus missus est discipulis Christi operis continuator (7, 39), eiusdemque consummator eschatologicus. Quae assertio duabus astruitur praemissis, quarum una communis est omnium fere scriptorum NT* de Spiritus effusione in aevo Messiae secundum oracula prophetarum (1, 32-34), altera vero Iohannis propria de Spiritus Par aditi muñere peculiari (14, 18; 16, 7). Quae actio salvifica incipitur a regeneratione baptismali (3, 5-8 cf. 1 J 3, 1). Hoc igitur tramite gloria Unigenti transit in nos, Christi fratres natu minores. Deinde fidei initia a Spiritu Paráclito in singulis fidelibus promoventur, dum illi profundius veritatem revelatam sapiunt (14, 17.26; 16, 13). Pars processus altera, humana revelationi divinae danda responsio, varis ex partibus in Quarto Evangelio illustrata. Maximi momenti est ipsa hominis decisio "recipiendi" fidem simulque Filium Dei salvantem (1, 1012; 3, 11. 32; 5, 43), quae iure meritoque dici potest "existentialis" et eschatologica, cum iam nunc fiat iudicium (3, 18. 36). Requiritur quidem gratia fidei tamquam "attractio Patris", attamen hominis responsio libera remanet in accipienda nova prorsus vivendi ratione, postulata a fide Christi. Plura exhibentur fidei obstacula in hominibus, qui "signa quaerunt" (4, 48), "saturari" cupiunt (6, 26), vario modo naturalismo exitiali immerguntur (6, 15. 42. 52; 8, 15), quamvis noverint revelationem, ob Defectum divini amoris et superbiam (5, 42. 44). Cum fides, ut personane Filii adhaereamus, postulet, totam hominis vitam invadat performetque necesse est (11, 26). Proinde credendi synonyma fiunt verba: "venire", "testimonium perhibere", "opera faceré". Item facile dignoscitur nexus fidem inter et caritatem (16, 27), cum agatur de adhaerendo non tantum doctrinae, sed Personae. Quam ob Rem facile intelleguntur haec synonyma fidei: audire (4, 42; 5, 24; 6, 45; 10, 16. 26), videre (1, 14; 11, 40; 14, 8-10) et cogmoscere (10, 14-15; 14, 7; 20, 8-9). Processus fidei continuus est revelatio Christi diligentis (17, 26).



autor: Kozyra, J.

tytuł: Abraham – Ojcem żywej wiary według Listu św. Jakuba

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 46,2 (2013) 264-275

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia biblijnaList JakubaAbrahamwiara

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Abraham as the Father of Living Faith According to the Epistle of James
In the Letter of James 2:21 Abraham is called “our father (in faith) who was justified by works (flowing out of faith)”. The necessity of combining faith and works, which must go together, constitutes the foundation of James’s argumentation. The author of the Epistle of James demonstrates that Abraham’s faith was active along with his works. One of them was Abraham’s offering of Isaac as a sacrifice. This is how the Scripture was fulfilled and the faith achieved its goal by becoming perfect and mature which means that it leads to salvation (J 2:21-23). That is why the author of the Epistle of James presents this attitude as a model to follow (James 2:22). The author tries to prove that God justifies the Epistle’s addressees by faith active along with works. “The fulfilment of the Scripture” concerns us – those whose trust in God following the example of Abraham is credited as justification, in other words it brings us salvation. Such a view on faith which must be active along with actions unquestionably does not stand in opposition to Paul’s teaching on faith that justifies. Paul also speaks about faith working through love (Gal 5:6).



autor: Kucza, G.

tytuł: Eschatology as the Theology of Hope. A Theological Reflection Inspired by the Encyclical of His Holiness Benedict XVI Spe Salvi

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 330-337

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia dogmatycznaeschatologiaBenedykt XVISpe salviMagisteriumnadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ESCHATOLOGIA JAKO TEOLOGIA NADZIEI. REFLEKSJA TEOLOGICZNA INSPIROWANA ENCYKLIKĄ BENEDYKTA XVI SPE SALVI. Streszczenie
Od drugiej połowy minionego wieku eschatologia przeżywa swój rozwój. Przez długie jednak wieki sprawy ostateczne umieszczano na dwóch różnych krańcach: albo nie interesowano się tą kwestią, przerzucając wszystko poza doczesność, albo też nadmiernie chciano rozeznać i dokładnie opisać to wszystko, co będzie miało miejsce po śmierci. Pewną konsekwencją izolacji eschatologii w stosunku do innych traktatów dogmatycznych było jej "urzeczowienie", a także przedstawianie poszczególnych zagadnień w tonacji "reportażu z przyszłości". Dziś trzeba na nowo zrozumieć, jakie miejsce zajmuje eschatologia w całym życiu chrześcijańskim. Eschatologia nie może być jedynie opisem wydarzeń, które mają nastąpić w przyszłości, ale problematyka eschatologiczna powinna stać się sprawą najbardziej aktualną w życiu każdego człowieka. W nurcie nowego spojrzenia na sprawy ostateczne należy umieścić encyklikę Benedykta XVI o nadziei chrześcijańskiej, Spe Salvi. Niewiele bowiem możemy powiedzieć o wydarzeniach ostatecznych, nie umieszczając ich w kontekście Bożej obietnicy i chrześcijańskiej nadziei. W nauczaniu Benedykta XVI eschatologia chrześcijańska jest eschatologią nadziei, to znaczy jest nauką o Bogu, który powołuje człowieka do wspólnoty z sobą. Chrześcijanin spogląda więc w przyszłość z nadzieją. Stąd również i wszelkie wypowiedzi o przyszłości umieszcza on w kontekście nadziei. Według papieża, szczególnymi "miejscami" urzeczywistniania się nadziei chrześcijańskiej w kontekście wydarzeń ostatecznych są: śmierć, sąd Boży i życie wieczne. Język eschatologii to przede wszystkim język nadziei. W obliczu rzeczywistości ostatecznej człowiek zdobywa się na odwagę nadziei. U źródeł zaś chrześcijańskiej nadziei leży wiara w Boga, który jest Miłością.



autor: Kłos, J.

tytuł: Faith and Reason in the Teaching of Bl. John Henry Newman

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 47,1 (2014) 111-126

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Newman, John Henrywiararozum

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

This paper focuses on the relationship between faith and reason in the writings of Bl. John Henry Newman, one of the greatest personalities of nineteenth- century Britain. The topicality of Newmana is stressed today in the context of social, political, and theological considerations. He is called in invisible peritus of the Second Vatican Council. In his sermons and essays, sought to show that there is no contradiction between faith and reason because in our daily matters we more often than not act on faith. If such is the case, we must find a broader sense of rationality. In this broader sense, Newman finds certitude. This certitude is different than certainty of logical propositions, for it concerns concrete acts, therefore it is personal rather than merely logical. Certitude resembles personal maturity in which we assent to certain truths and follow what we have thus assented to. This following, this personal readiness Newman calls realization. To realize something in faith means to transcend natural difficulties and grasp the truth.



strona: 1 spośród: 2
»
[<<] | 1 | 2 | [>>]
znaleziono: 19 opisów(-y)