Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "wspólnota" | znaleziono 11 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 2


»
[<<] | 1 | 2 | [>>]

autor: Biela, A.

tytuł: Pastoral Theology of Father Franciszek Blachnicki - The Outline

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 297-310

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnaBlachnicki, Franciszekhistoria duszpasterstwahistoria Kościoła na Śląskueklezjologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ZARYS KONCEPCJI TEOLOGII PASTORALNEJ KS. FRANCISZKA BLACHNICKIEGO. Streszczenie
Krytyczna analiza posoborowej myśli pastoralno-teologicznej posłużyła ks. Blachnickiemu nie tylko do wprowadzenia jej na obszar polskiej myśli teologicznej, lecz także do wypracowania własnego i oryginalnego ujęcia tej dyscypliny wiedzy teologicznej. W swojej koncepcji ks. Blachnicki, pozostając w nurcie eklezjologicznej dedukcji teologii pastoralnej, wypracował pojęcie Kościoła odpowiadają ce aktualnej jego samoświadomości. Pojęcie to wyprowadził z dokonanej przez siebie syntezy eklezjologii Vaticanum II. Operując biblijnym pojęciem wspólnoty, dokonał jednocześnie próby jej trynitarnej dedukcji, co znalazło wyraz najpierw w asocjacji pneumatologicznej eklezjologii H. Mühlena, a następnie w trynitarnym uzasadnieniu teologii pośrednictwa zbawczego Kościoła, które wyraża się w istnieniu w Kościele dwóch porządków pośrednictwa, odpowiadających podwójnej misji Osób Bożych, a więc porządku chrystologicznego (związanego z słowem, sakramentem i urzędem) i porządku pneumatologicznego (związanego z realizacją życia chrześcijańskiego wszystkich wiernych w zjednoczeniu z Chrystusem i innymi ludźmi w Duchu Świętym), i w określeniu teologii pastoralnej jako teologii żywego Kościoła na podstawie dogmatu trynitarnego. Tym żywym Kościołem jest zrealizowana wspólnota życia ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą w Chrystusie i w Duchu Świętym. Syntezę swej dedukcji ks. Blachnicki zawarł w sformułowaniu zasady życia Kościoła, zasady jego działania i zasady teologii pastoralnej jako teologii tego życia.
Zasadą życia Kościoła, określającą, w jaki sposób ma się on urzeczywistniać zgodnie z wolą Chrystusa i swoją naturą i dla zapewnienia sobie wewnętrznego i zewnętrznego wzrostu, jest koinonia, czy li - zrealizowana w widzialnym znaku posługi słowa i sakramentu oraz społecznej jedności wiary i miłości - wspólnota ludzi z Chry stusem i z sobą w Duchu Świętym, który jako jedna i ta sama Oso ba w Chrystusie i wszystkich członkach Kościoła stanowi niewidzial ną istotę tej wspólnoty. Sformułowana przez Blachnickiego zasada działania Kościoła, będąca zarazem zasadą teologii pastoralnej i duszpasterstwa, brzmi następująco: Pośrednictwo zbawcze Kościoła (czyli duszpasterstwo) należy sprawować w tym celu i w taki sposób, aby uobecniać samooddanie się Boga w Chrystusie w słowie i w sakramencie i warunkować wolne przyjęcie tego oddania się we wzajemnym oddaniu siebie w Duchu Świętym przez wiarę i miłość, dla urzeczywistniania wspólnoty w aspekcie wertykalnym (z Bogiem) i horyzontalnym (z braćmi), w widzialnym i skutecznym znaku zgromadzenia eucharystycznego i wspólnoty lokalnej, pozostającej w jedności z Kościołem po wszechnym.
Teologię pastoralną ks. Blachnicki rozumiał jako teologię zbawczego pośred nictwa Kościoła, u podstaw której leży, wypracowany przez eklezjologię Soboru Watykańskiego II, "obraz wiodący" urzeczywistniania się Kościoła jako wspólnoty, określony bliżej przez pojęcie sakramentu. Zasadą życia i działania Kościoła jest realizowanie koinonii na trzech płaszczyznach życia Ko ścioła. Najpierw w znaku zgromadzenia liturgicznego, które - dzięki stałej obecno ści Chrystusa w swoim Kościele - posiada moc objawiania i tworzenia siebie jako Kościół poprzez przepowiadanie słowa, sprawowanie Eucharystii oraz pozostałe sakramenty (leiturgia). Następnie Kościół ma moc urzeczywistniania się w osobie ludzkiej (martyria) poprzez przepowiadanie słowa, związane z nawróceniem się (ewangelizacja) i włączeniem się osoby w proces inicjacji (katechumenat), który ostatecznie prowadzi do odkrycia diakonijnej wspólnoty (diakonia), stojącej w służbie odnowy Kościoła lokalnego (koinonia). W realizacji tego zadania wielką rolę mają do spełnienia rozwijające się w Kościele ruchy eklezjalne. Jednym z nich jest założony przez ks. Blachnickiego ewangelizacyjno-katechumenalny Ruch Światło-Życie.
W konsekwencji ks. Blachnicki sformułował treść zasady formalnej teologii pastoralnej. Oprócz jej znaczenia w realizowaniu tzw. duszpasterstwa, wskazał również na jej wartość w określeniu struktury przedmiotu teologii żywego Kościoła. Teologia pastoralna jako nauka zyskuje w proponowanej zasadzie formalnej swoje principium, które pozwala rozbudować ją jako prawdziwie teologiczną i dedukcyjną naukę. Otrzymuje ona jasno określony przedmiot materialny i formalny. Przedmiotem materialnym jest Kościół, dlatego zamiast o teologii pastoralnej, lepiej - zdaniem Blachnickiego - mówić o eklezjologii pastoralnej. Określenie ,,pastoralna" z kolei wskazuje na przedmiot formalny, jakim jest zaanga żowana i zmierzająca do działania troska o wzrost Kościoła. Ta troska może dotyczyć tylko Kościoła żywego, istniejącego i mającego się urzeczywistniać we współczesnym świecie - i ta aktualność również stanowi przedmiot formalny tej dy scypliny. Dlatego w postulowanej analizie trzeba zawsze mieć na uwadze trzy elementy: idealny obraz Kościoła, odpowiadający Bo żemu planowi jako element normatywny i zobowiązujący; aktualną, zjawiskową postać Kościoła w jego przejawach życia i formach dzia łania jako element krytycznie oceniany i - na trzecim miejscu - tak zwany świat współczesny, jeśli warunkuje on urzeczywistnia nie się Kościoła, będąc jakąś aktualizacją i specyfikacją Bożego we zwania do realizacji misji Kościoła. W konsekwencji, jako rezultat dokonanych analiz, ks. Blachnicki zaproponował następującą definicję "teologii pastoralnej": Eklezjologia pastoralna jest teologiczno-praktyczną nauką, która w świetle objawienia oraz zbawczej woli Boga (obiectum formale quo) zajmuje się żywym Kościołem, czyli Kościołem, jeśli urzeczywistnia się on i ma się urzeczywistniać współcześnie we wspólnocie (obiectum formale quod), ustalając - na podstawie analizy jego sytuacji - zasady i dyrektywy jego działania na dziś i na jutro. Oprócz wskazań dotyczących metody teologii pastoralnej ks. Blachnicki wyprowadził również cały zakres i strukturę przedmiotu materialnego tej dyscypliny, dzieląc ją na teologię pastoralną (eklezjologię pastoralną) ogólną i szczegółową. Zasadą porządkującą i określającą bliżej strukturę przedmiotu eklezjologii pastoralnej jest idea wspól noty, która pełni w tym schemacie zarówno funkcję zasady jednoczącej wszystkie dyscypliny szczegółowe i dziedziny eklezjologii pastoralnej, jak i podstawę ich podziału.



autor: Biela, B.

tytuł: Struktura eklezjalnej wspólnoty we współczesnym nauczaniu Kościoła

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,2 (2011) 529-546

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: eklezjologiateologia pastoralnaMagisteriumKościółwspólnota

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

STRUCTURE OF ECCLESIASTICAL COMUNITY IN CONTEMPORARY TEACHING OF THE CHURCH. Summary
Community of a person with God in Christ is the basis of creation in the Church and through the Church a new interpersonal community. This is related closely to the fact of a reinvention and reminding by Vaticanum II and a post-council Magisterium Ecclesiae that the Church making a pilgrimage on the earth develops as a brotherly community of all the faithful and at the same time as a community of local Churches. Such a vision of the Church is most of all a consequence of viewing the Church as a complex reality. This una realitas complexa is in the documents of the Second Vatican Council described as unity or a catholic fullness and even “holy mystery of unity”. This unity does not have its counterpart in lay communities. Its outstanding character comes from the fact that it refers to a divine-humane reality and its result is unity in multiplicity. On this awareness of a teandric character of an ecclesiastical reality Vaticanum II builds up its lecture on the internal structure of the Church as a diverse unity. This is a unity in a diversity of the faithful and a unity in a multiplicity of local Churches which centre is Christ - the Head represented by the community of pastors with the bishop of Rome. Not only this multiplicity and diversion does not disturb unity, but give it a character of communion. Hence the major thesis of of the post-council ecclesiology is based on the statement that the Church is a gathering that is shaped in a diversity of the faithful (communio fidelium), unity in the multiplicity of local Churches (communio ecclesiarum) and a gathering gathered round Christ represented in the power of the Spirit by a community of the pastors (communio hierarchica).These three realities in the post-council ecclesiology are perceived as the basic dimensions of the internal structure of the Church: charismatic, universal-and-local as well as hierarchical.



autor: Brudek, P., Ciuła, G.

tytuł: Specyfika religijnego systemu znaczeń osób będących i niebędących członkami Wspólnoty Przymierza Rodzin „Mamre”. Analiza badań własnych

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 49,1 (2016) 212-225

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Wspólnota Przymierza Rodzin „Mamre”religijność

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

The specificity of the religious meaning system of members and non-members of the Families Covenant Community „Mamre”. Analysis of One’s own research
The article concerns conditions for the development of religiousness. One of the factors in the religious growth is a participation in the life of religious communities. Currently the Families Covenant Community „Mamre” is a very popular religious group among Catholics. Due to the fact that it is a relatively new group, in the literature we note the lack of studies attempting to verify empirically the nature of its impact. Taking it into consideration, a project has been performed whose aim was to answer if people belonging to the Families Covenant Community „Mamre” have a higher religiousness level than those who do not belong to this religious group. The hypothesis concerning the existence of differences in religiousness between those belonging and not belonging to this movement has been assumed. The study involved 110 people aged from 19 to 59 years (M=38.55, SD =11.22). Measurement of the respondents’ religiousness was taken using the Religious Meaning System Scale by D. Krok. The results obtained allowed to confirm the formulated hypothesis.



autor: Ciuła, G., Brudek, P.

tytuł: Struktura osobowości osób należących i nienależących do Wspólnoty Przymierza Rodzin „Mamre”. Analiza badań własnych

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 49,2 (2016) 430-444

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Wspólnota Przymierza Rodzin „Mamre”osobowość

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Personality Structure of Members and Non-Members of the Families Covenant Community “Mamre”. Analysis of Own Research
Purpose of research. The article presents results of the research done by the Authors. The study involved 122 people. The main purpose of this research was to identify the differences between members of the Families Covenant Community “Mamre” (n=55) and people, who aren’t members of any religious movement (n=67) in the field of personality traits.
Methods. In the scientific work presented above, the Authors used: (1) NEO Five-Factor-Inventory by P. Costa and R. McCrae in polish adaptation of B. Zawadzki, J. Strelau, P. Szczepaniak and M. Śliwińska; (2) Personal Form.
Results. Respondents who are members of the Families Covenant Community “Mamre” and those, who aren’t members of any religious movement differ in the Neuroticism and the Conscientiousness, whereas no statistically substantial difference was found within the Extraversion, the Openess and the Agreeableness. The individuals related with the Community are characterized by higher level of the Neuroticism and lower intensity of the Conscientiousness than non-members of any religious movement.
Conclusions. Received results can provide valuable support for chaplains and leaders of the Families Covenant Community “Mamre” in determining the nature and directions of the formation acts in relation to people declaring will to join the Community



autor: Ciuła, G., Brudek, P.

tytuł: Wspólnota przymierza rodzin „Mamre” kuźnią mądrości? Badania porównawcze trzech grup osób wyróżnionych ze względu na poziom religijności

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 51,2 (2018) 408-425

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Wspólnota Przymierza Rodzin „Mamre”religijność

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Is the Families Covenant Community „Mamre” a Forge of Wisdom? A Comparative Study of Three Groups of People Distinguished on the Grounds of the Religiousness Level
The objective of the research. The article presents the results of studies that comprised 179 people belonging to three groups, distinguished on the grounds of the religiousness level. The main objective of the research was an identification of the differences between these groups, in terms of both particular dimensions of wisdom and its general indicator. The first group was created from the members of the Families Covenant Community “Mamre” (n=55). The second group consisted of people not belonging to any religious movement, but characterized by high religiosity (n=60). The third group was formed from the respondents who do not belong to any religious movement and are characterized by their low religiosity level. The methods. In this research project, the following methods were applied: (1) Three – dimensional Wisdom Scale (3D-WS) by M. Ardelt in the Polish adaptation by S. Steuden, P. Brudek and P. Izdebski; (2) Scale of Religious System of Meanings (SRSZ ) by D. Krok; Personal Data Sheet. The results. The analysed groups differed between themselves in terms of all three dimensions of wisdom and its global indicator. Crucial statistical differences were noted between the members of The “Mamre” Community and religious people not connected with any religious movement, and people of low level of religiosity and not bound up with any religious community. The conclusions. The received results may be a valuable help for priests and leaders of The Families Covenant Community “Mamre” in terms of specifying the characteristics and directions of formative influences towards people declaring the will of joining the Community.



autor: Cuda, J.

tytuł: W stronę społeczno-dynamicznej koncepcji chrześcijańskiego Objawienia

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 14 (1981) 129-150

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia fundamentalnaobjawieniewspólnota

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

VERS UNE CONCEPTION SOCIO-DYNAMIQUE DE LA RÉVÉLATION CHRÉTIENNE
La société mystérieuse de l'Eglise ("sujet vivant") s'est concentrée, des le commencement, sur son identité (vérité) révélée. De tout temps, l'activité apologétique de l'Église a essayé de fixer les divers contenus révélés. Lorsque l'homme moderne, formé par le siècle de Lumières, avait mis en question l'existence même de la révélation divine, l'Église, placée devant l'alternative de son propre "être ou ne pas être", a été provoquée a s'occuper du problème de la révélation en général. C'est le Concile de Vatican I qui, pour la première fois, a traité expressément de la révélation comme telle: de son existence, sa nécessité et connaissance, etc. Une certaine ouverture des solutions conciliaires était a l'origine de divers commentaires théologiques dans lesquels le concept "révélation" a été souvent identifié a celui de "doctrine". Cette conception "statique" de la révélation chrétienne, trop spéculative et choisie, a été, de plus en plus, mise en question par le progrès des recherches bibliques, patristiques, historico-théologiques, etc. "Vie personnelle", "société", "histoire" etc. —voila les nouveaux horizons, pour la réflexion sur la révélation, réclamés par ces recherches. Passant pour le résultat spécifique d'évolution de la pensée théologique, le Concile de Vatican II a animé et libéré la conception même de la révélation chrétienne. L'identification des concepts "revelatio" et "doctrina" n'est plus possible. Le mystère de la révélation, c'est, avant tout, celui de l'amour, a travers lequel Dieu le Pere se manifeste dans l'histoire, afin d'introduire les hommes, par le Christ et l'Esprit-Saint, dans sa propre vie. Alors, tant au début qu'a la fin de la vie humaine on rencontre le mystère de la vie sociale (In principio erat societas). Le sens de l'existence historique de l'homme consiste a répondre a l'invitation révélée proposant aux hommes la communauté de vie avec leur Créateur. Pour qu'on puisse mettre en relief la crédibilité de ce dialogue créateur de l'homme avec Dieu, il faut prendre en considération non seulement la relation "foi — raison" mais aussi celle de "foi — histoire". La conception de la révélation, résultant de l'enseignement du Vatican II, est devenue un point de départ, assez compliqué, pour la réflexion théologique a venir. Cette réflexion, n'essayant point de fermer "a jamais" la réalité vivante de la révélation dans une définition formelle, met constamment en relief les divers aspects de cette réalité dynamique: historicité, christocentrisme, transcendance, sociabilité, intégralité, actualité etc. Le processus historique de la révélation chrétienne se donc développe dans le temps et dans l'espace. Sa théorie et sa pratique restent toujours "en devenir". La "vérité faite" de cette réalité mystérieuse est a découvrir non seulement dans les documents écrits, mais aussi dans le sujet vivant d'une société humaine animée par l'Esprit de Dieu. Cette vérité, tout en faisant confiance aux résultats objectifs des recherches scientifiques (a posteriori), garde cependant une attitude critique par rapport aux improvisations (a priori) des solutions idéologiques (Bonhoeffer: "abstractions"). Ajoutons que cette conception "in statu viae" de la révélation chrétienne réclame l'autonomie de la libre et responsable activité créatrice de l'homme. Une conception pareille n'entre donc guerre en conflit avec les postulats émancipateurs du siècle des lumières. Il devient bien évident que la réduction de l'époque de Lumières a celle d'un rationalisme athéistique, de même que l'identification de la révélation chrétienne a une doctrine paralysant l'activité de la raison critique, ne sont, au bout du compte, qu'une simplification de la problématique. La foi et la raison, "éclairées" toutes les deux au cours de derniers siecles, comprennent de plus en plus leur responsabilité commune de l'avenir humaine. On peut donc dire que la pensée du siècle de Lumière et la pensée chrétienne sont actuellement en train de chercher la possibilité d'une coopération théorico-pratique. La foi n'identifie plus les temps du Moyen Age au sommet d'évolution du Christianisme. Elle s'engage de mieux en mieux dans le dialogue avec l'esprit du monde d'aujourd'hui. Les nouveaux postulats des temps modernes ont contribué a une relecture critique d'anciennes sources du Christianisme qui s'est montré capable non seulement de trouver un langage commun avec le monde en progrès, mais aussi d'activer ce progrès, même. Alors, loin d'être "passif" et "indifférent", le Christianisme met en marche l'activité créatrice et libératrice de l'homme dont la foi a toujours une dimension sociodynamicjue. Ainsi, le processus historique de la révélation (revelatio continua), en tant que processus d'unification universelle des hommes, devient également le processus de la création (creatio continua). Comme le mystère d'unification universelle n'est que celui de l'Église, on aboutit a chercher le sens universel de l'histoire dans l'équation: REVELATIO CONTINUA = CREATIO CONTINUA = ECCLESIA. Cette équation renferme la réponse révélée a la question fondamentale de l'homme: "Pourquoi et comment continuer a vivre au monde?" C'est justement la crédibilité de cette réponse que la théologie fondamentale veut discuter avec la raison critique de l'homme d'aujourd'hui. En l'invitant a analyser sans borne le phénomène historique de la révélation chrétienne, elle attend qu'en face des données objectives, l'homme même, d'en bas, apercevra la raison d'être pour la foi espérant a travers l'amour. On pourrait donc dire que la théologie fondamentale ne s'occupe pas de la révélation "pour la révélation". Elle fonctionne, avant tout, au nom de l'alternative "être—ne pas être" l'homme.



autor: Hałaczek, B.

tytuł: Wspólnota problemów ekologiczno-bioetycznych

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 25-26 (1992-93) 149-161

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: ekologiabioetyka

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DIE GEMEINSAMEN ANLIEGEN DER ÖKOLOGIE UND BIOETHIK
Die vorliegende Arbeit stellt sich als Aufgabe, das Gemeinsame von Ökologie und Bioethik vorzulegen. Dieses hängt hauptsächlich mit der Ähnlichkeit der Probleme zusammen, die der wissenschaftlichtechnische Fortschritt innerhalb der beiden Disziplinen hervorruft. So deckt beispielsweise die Geschichte von Seveso ebenso wie die der hirntoten Schwangeren von Erlangen eine ähnliche Unfähigkeit des Menschen auf, mit all seinen Möglichkeiten richtig umzugehen. Viel drastischer kommt dasselbe in der Ambivalenz des DDT einerseits und der künstlichen Befruchtung anderseits zum Ausdruck. Will der Mensch einigermassen Herr der eigenen Errungenschaften bleiben bzw. werden, hat sowohl der Ökologe wie der Bioethiker an ein Dreifaches zu denken. Erstens, dass für eine konfliktlose Anwendung des bereits vorhandenen Wissens, ein noch grösseres Wissen zu erwerben sei. Zweitens, dass die bislang verbreitete anthropozentrische Sicht der Dinge durch eine biozentrische ergänzt, doch nicht ersetzt werden soll. Und drittens, dass nach Verhaltensnormen gesucht werden muss, die zugleich allgemein akzeptierbar und in der Praxis global anwendbar sind. Im Anschluss an die dritte Forderung wird die Behauptung Vittorio Hösle's diskutiert, nach der solche Normen im Ausserreligiösen gesucht und auch gefunden werden sollen. Anhand einer Analyse seines eigenen Textes werden die Schwachstellen, sowie die Widersprüchlichkeiten solcher Bemühungen aufgezeigt. Viel einleuchtender scheint die These Hans Küng's zu sein, dass sich die Unbedingtheit und Universalität ethischer Verpflichtungen nicht ohne die Annahme einer transzendenten Autorität begründen lässt.



autor: Muszyński, H.

tytuł: Kapłaństwo jako wspólnota życia i posługi z Chrystusem. Stała formacja kapłanów

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 25-26 (1992-93) 5-18

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:


autor: Sawa, P.

tytuł: Kontrowersje wokół teorii i praktyk we wspólnotach charyzmatycznych. Próba oceny z perspektywy katolickiej i ewangelikalnej

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 51,2 (2018) 388-407

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: charyzmatwspólnotamodlitwa

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Controversy over the Theories and Practices in the Charismatic Communities. An attempt of Evaluation from the Catholic and Evangelical Perspective
In the reality of charismatic communities there are some controversial matters that need to be evaluated. The main criterion of the evaluation is the Word of God and theological analysis. Among many opinions that evoke doubts are overemphasis of healing, demonic influence, so called intergenerational sin and charismania. Apart from that, there are some phenomena during prayers in charismatic communities that are questionable on the pastoral grounds, e.g. so called resting in the Spirit, speaking in tongues, crying and laughter, some practices connected with the prayer of liberation. What is necessary is the proper biblical and theological formation of the congregation so that it is able to accept God’s signs, but not to be focused on them.



autor: Słomka, J.

tytuł: Sin in Origen's Homilies on Leviticus

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 38,S (2005) 58-69

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

GRZECH W ORYGENESA HOMILIACH DO KSIĘGI KAPŁAŃSKIEJ
W homiliach Orygenes koncentruje się na dwóch elementach człowieka, które określa zwykle jako rozum i dusza. Są one tożsame opisywanymi przez niego w innych dziełach dwiema częściami duszy: wyższą - rozumną i niższą. Zarówno rozum, jak i dusza mogą grzeszyć. Orygenes nie mówi w zasadzie o grzechach ciała. Grzechy rozumu są cięższe, bo powodują grzech całego człowieka, uniemożliwiają duszy spełnianie dobrych czynów. Polegają one na zbłądzeniu, odejściu od Boga, herezji, bezbożności. Dusza także może samodzielnie popełniać grzechy. Jej grzechy mogą być mimowolne, polegają na uleganiu pokusom złych pragnień i namiętności. Często grzechy duszy są przedstawiane jako choroby. Orygenes dokonuje kilku podziałów grzechów na dwie kategorie: cięższe i lżejsze. Najważniejszy z tych podziałów to grzechy odpuszczalne w tym życiu i nieodpuszczalne w tym życiu. Oprócz tego są wyróżnione grzechy przeciw Bogu i przeciw ludziom oraz grzechy, które wymagają pokuty kanonicznej i inne. Te podziały nie są konsekwentne i poszczególne kategorie grzechów mieszają się. Najpoważniejszym skutkiem grzechu jest zerwanie wspólnoty z Bogiem, a w efekcie i ze wspólnotą świętych. Kolejnym zaś jest karłowacenie człowieka i choroba duszy. Nie są one przedstawiane jako kara Boża. Natomiast oczyszczenie po śmierci jest już karą ognia wiecznego. Orygenes bardzo mało uwagi poświęca grzechowi w preezgzystencji.



strona: 1 spośród: 2
»
[<<] | 1 | 2 | [>>]
znaleziono: 11 opisów(-y)