Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: Blachnicki, F. | znaleziono 6 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 1



autor: Biela, A.

tytuł: Pastoral Theology of Father Franciszek Blachnicki - The Outline

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 297-310

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnaBlachnicki, Franciszekhistoria duszpasterstwahistoria Kościoła na Śląskueklezjologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ZARYS KONCEPCJI TEOLOGII PASTORALNEJ KS. FRANCISZKA BLACHNICKIEGO. Streszczenie
Krytyczna analiza posoborowej myśli pastoralno-teologicznej posłużyła ks. Blachnickiemu nie tylko do wprowadzenia jej na obszar polskiej myśli teologicznej, lecz także do wypracowania własnego i oryginalnego ujęcia tej dyscypliny wiedzy teologicznej. W swojej koncepcji ks. Blachnicki, pozostając w nurcie eklezjologicznej dedukcji teologii pastoralnej, wypracował pojęcie Kościoła odpowiadają ce aktualnej jego samoświadomości. Pojęcie to wyprowadził z dokonanej przez siebie syntezy eklezjologii Vaticanum II. Operując biblijnym pojęciem wspólnoty, dokonał jednocześnie próby jej trynitarnej dedukcji, co znalazło wyraz najpierw w asocjacji pneumatologicznej eklezjologii H. Mühlena, a następnie w trynitarnym uzasadnieniu teologii pośrednictwa zbawczego Kościoła, które wyraża się w istnieniu w Kościele dwóch porządków pośrednictwa, odpowiadających podwójnej misji Osób Bożych, a więc porządku chrystologicznego (związanego z słowem, sakramentem i urzędem) i porządku pneumatologicznego (związanego z realizacją życia chrześcijańskiego wszystkich wiernych w zjednoczeniu z Chrystusem i innymi ludźmi w Duchu Świętym), i w określeniu teologii pastoralnej jako teologii żywego Kościoła na podstawie dogmatu trynitarnego. Tym żywym Kościołem jest zrealizowana wspólnota życia ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą w Chrystusie i w Duchu Świętym. Syntezę swej dedukcji ks. Blachnicki zawarł w sformułowaniu zasady życia Kościoła, zasady jego działania i zasady teologii pastoralnej jako teologii tego życia.
Zasadą życia Kościoła, określającą, w jaki sposób ma się on urzeczywistniać zgodnie z wolą Chrystusa i swoją naturą i dla zapewnienia sobie wewnętrznego i zewnętrznego wzrostu, jest koinonia, czy li - zrealizowana w widzialnym znaku posługi słowa i sakramentu oraz społecznej jedności wiary i miłości - wspólnota ludzi z Chry stusem i z sobą w Duchu Świętym, który jako jedna i ta sama Oso ba w Chrystusie i wszystkich członkach Kościoła stanowi niewidzial ną istotę tej wspólnoty. Sformułowana przez Blachnickiego zasada działania Kościoła, będąca zarazem zasadą teologii pastoralnej i duszpasterstwa, brzmi następująco: Pośrednictwo zbawcze Kościoła (czyli duszpasterstwo) należy sprawować w tym celu i w taki sposób, aby uobecniać samooddanie się Boga w Chrystusie w słowie i w sakramencie i warunkować wolne przyjęcie tego oddania się we wzajemnym oddaniu siebie w Duchu Świętym przez wiarę i miłość, dla urzeczywistniania wspólnoty w aspekcie wertykalnym (z Bogiem) i horyzontalnym (z braćmi), w widzialnym i skutecznym znaku zgromadzenia eucharystycznego i wspólnoty lokalnej, pozostającej w jedności z Kościołem po wszechnym.
Teologię pastoralną ks. Blachnicki rozumiał jako teologię zbawczego pośred nictwa Kościoła, u podstaw której leży, wypracowany przez eklezjologię Soboru Watykańskiego II, "obraz wiodący" urzeczywistniania się Kościoła jako wspólnoty, określony bliżej przez pojęcie sakramentu. Zasadą życia i działania Kościoła jest realizowanie koinonii na trzech płaszczyznach życia Ko ścioła. Najpierw w znaku zgromadzenia liturgicznego, które - dzięki stałej obecno ści Chrystusa w swoim Kościele - posiada moc objawiania i tworzenia siebie jako Kościół poprzez przepowiadanie słowa, sprawowanie Eucharystii oraz pozostałe sakramenty (leiturgia). Następnie Kościół ma moc urzeczywistniania się w osobie ludzkiej (martyria) poprzez przepowiadanie słowa, związane z nawróceniem się (ewangelizacja) i włączeniem się osoby w proces inicjacji (katechumenat), który ostatecznie prowadzi do odkrycia diakonijnej wspólnoty (diakonia), stojącej w służbie odnowy Kościoła lokalnego (koinonia). W realizacji tego zadania wielką rolę mają do spełnienia rozwijające się w Kościele ruchy eklezjalne. Jednym z nich jest założony przez ks. Blachnickiego ewangelizacyjno-katechumenalny Ruch Światło-Życie.
W konsekwencji ks. Blachnicki sformułował treść zasady formalnej teologii pastoralnej. Oprócz jej znaczenia w realizowaniu tzw. duszpasterstwa, wskazał również na jej wartość w określeniu struktury przedmiotu teologii żywego Kościoła. Teologia pastoralna jako nauka zyskuje w proponowanej zasadzie formalnej swoje principium, które pozwala rozbudować ją jako prawdziwie teologiczną i dedukcyjną naukę. Otrzymuje ona jasno określony przedmiot materialny i formalny. Przedmiotem materialnym jest Kościół, dlatego zamiast o teologii pastoralnej, lepiej - zdaniem Blachnickiego - mówić o eklezjologii pastoralnej. Określenie ,,pastoralna" z kolei wskazuje na przedmiot formalny, jakim jest zaanga żowana i zmierzająca do działania troska o wzrost Kościoła. Ta troska może dotyczyć tylko Kościoła żywego, istniejącego i mającego się urzeczywistniać we współczesnym świecie - i ta aktualność również stanowi przedmiot formalny tej dy scypliny. Dlatego w postulowanej analizie trzeba zawsze mieć na uwadze trzy elementy: idealny obraz Kościoła, odpowiadający Bo żemu planowi jako element normatywny i zobowiązujący; aktualną, zjawiskową postać Kościoła w jego przejawach życia i formach dzia łania jako element krytycznie oceniany i - na trzecim miejscu - tak zwany świat współczesny, jeśli warunkuje on urzeczywistnia nie się Kościoła, będąc jakąś aktualizacją i specyfikacją Bożego we zwania do realizacji misji Kościoła. W konsekwencji, jako rezultat dokonanych analiz, ks. Blachnicki zaproponował następującą definicję "teologii pastoralnej": Eklezjologia pastoralna jest teologiczno-praktyczną nauką, która w świetle objawienia oraz zbawczej woli Boga (obiectum formale quo) zajmuje się żywym Kościołem, czyli Kościołem, jeśli urzeczywistnia się on i ma się urzeczywistniać współcześnie we wspólnocie (obiectum formale quod), ustalając - na podstawie analizy jego sytuacji - zasady i dyrektywy jego działania na dziś i na jutro. Oprócz wskazań dotyczących metody teologii pastoralnej ks. Blachnicki wyprowadził również cały zakres i strukturę przedmiotu materialnego tej dyscypliny, dzieląc ją na teologię pastoralną (eklezjologię pastoralną) ogólną i szczegółową. Zasadą porządkującą i określającą bliżej strukturę przedmiotu eklezjologii pastoralnej jest idea wspól noty, która pełni w tym schemacie zarówno funkcję zasady jednoczącej wszystkie dyscypliny szczegółowe i dziedziny eklezjologii pastoralnej, jak i podstawę ich podziału.



autor: Biela, B.

tytuł: Bibliografia publikacji ks. Franciszka Blachnickiego

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 25-26 (1992-93) 223-231

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Blachnicki, Franciszekbibliografia


autor: Biela, B.

tytuł: Ks. Franciszek Blachnicki - uwarunkowania jego poglądów teologiczno-pastoralnych

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 25-26 (1992-93) 205-221

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Blachnicki, Franciszek


autor: Blachnicki, F.

tytuł: Idea Kościoła we współczesnej literaturze teologiczno-pastoralnej

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 4 (1971) 39-141

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Kościółeklezjologiateologia pastoralna

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

L'IDE DE L'ÉGLISE DANS LA LITTERATURE CONTEMPORAINE THÉOLOGIQUE ET PASTORALE
Cet article se propose d'examiner la dépendance entre la notion ou l'image de l'Église et la conception d'une théologie pastorale dans la littérature théologique et pastorale de la période qui va de la deuxième guerre mondiale au Il-e Concile du Vatican. Pour parler plus strictement, l'auteur vent présenter d'une manière critique des essais d'avant le Concile visant à établir la déduction ecdésiologique de la conception de la théologie pastorale en tant que discipline théologique. Pour cette raison, il se borne à traiter du problème méthologique de la théologie pastorale dans la littérature des pays allemands qui ont été les seuls à poser et à discuter ce problème. De plus, dans le cadre de cette littérature, l'auteur se borne à l'examen des auteurs qui ont donné un apport remarquable à la solution du problème. Après avoir classé, dans l'introduction, d'une façon générale, les conceptions de la théologie pastorale et celles de l'Église en deux groupes: celles dont le point de départ est la definition de l'essence de l'Église et celles dont le point de départ est l'essence de ce gu'on appelle "le pastorat", l'article traite dans la I-re partie de ces dernières. S'inspirant de l'étude de W. Offeli, Das Verständnis der Seelsorge in der pastoraltheologischen Litteratur der Gegenwart, Mainz 1966, l'article s'occupe d'abord de l'analyse critique de la conception de la théologie pastorale de L. Bopp, de C. Noppel, de V. Schurr, de M. Pflieger et de J. Goldbrunner, puis il examine la conception d'Offeli lui-même, enfin les opinions de l'auteur polonais F. Woronowski sur l'essence de la théologie pastorale. Tout les théories mentionnés sont qualifiées d'insuffisantes car á leur base il manque une analyse théologique de la notion du "pastorat" découlant de l'analyse méthodologique de l'essence de l'Église. Elles sont toutes plus ou moins entachées d'un cercle vicieux méthodique, car elles s'efforcent de déduire de la notion même du "pastorat" la définition de son essence. Le Il-e partie présente la conception de la théologie pratique d'A. Graf, qui peut être considéré comme "le pére" de la déduction ecdésiologique de la théologie pastorale. La Ill-e partie expose l'apport de F. X. Arnold dans l'élaboration de la conception théologique du pastorat et de la théologie pastorale. Arnold fut le premier pastoraliste qui après cent ans a repris l'idée de Graf et en a développé l'aspect christologique, en introduisant conséquemment dans la théologie pastorale le principe divine-humain (le principe dit christologique) à ce point que sa conception peut être une déduction christologique de la théologie pastorale. La conception d'Arnold est, dans la suite de l'article, soumise à une analyse et à un examen critique qui la precise et la présente comme un principe personnalistique-christologique. La IV partie est une analyse critique de l'essai de la déduction pastorale de l'idée ("Ecclesia Mater") exposée par le disciple d'Arnold K. Delahaye, essai basé sur les sources patristiques et dont la valeur a été jusqu'à présent insuffisamment appréciée. La V partie, la plus large, constitue un premier essai d'analyse critique ecdésiologique de la conception de la théologie pastorale de K. Rahner et de celle de son disciple H. Schuster, ainsi que de sa réalisation dans l'oeuvre collective Handbuch der Pastoraltheologie. Cette analyse montre que féconde et dans ses lignes générales juste - parait-il cette conception, n'a pas été réalisée dans "Handbuch" d'une manière satisfaisante. Cette oeuvre fait, en fin de compte, l'impression d'une compilation de plusieurs travaux théologiques et pastoraux chacun très estimable et non d'une élaboration concise et systématique où les principes théologiques prouves et justifiés dans Γ introduction seraient développés à travers l'oeuvre tout entière, ce qui lui par la suite -donnerait le caractère d'un système deductif et scientifique théologique-pastoral. La dernière partie de l'article présente la conception de la théologie pastorale de F. Klo'stermann, qui, déduisant tous ses éléments de la notioin de l'Église, de la communauté ou bien du principe de la communauté (Prizip-Gemeinde), fournit la conception la plus concise et la plus conséquente de cette discipline parmi tous les essais de sa justification ecclésiologique. L'étude conclut que la conception ecclésiologique de la théologie pastorale possède un fondement déjà solide dans la littérature spécialisée de nos jours, qui subit une évolution continue et tend à une synthèse finale. Cette synthèse s'effectuera per la confrontation des résultats de la théologie pastorale contemporaine avec l'idée ecclesiOlogique du Il-e Concile du Vatican. Cette confrontation et cette synthèse sont une tâche dont devraient à leur tour s'occuper les pastoralistes qui élaborent les fondements méthodologiques et les principes théologiques de cette discipline.



autor: Blachnicki, F.

tytuł: Odnowa katechezy eucharystycznej w świetle instrukcji z 25.V.1967

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 2 (1969) 205-213

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: katechezaliturgiateologia pastoralnaodnowa


autor: Blachnicki, F.

tytuł: Problem metody w teologii pastoralnej

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 6 (1973) 145-155

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnametodologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

PROBLEME DE MÉTHODE DANS LA THÉOLOGIE PASTORALE
L'article, au début, fait la différence entre la méthode scientifique au sens large et la méthode scientifique au sens plus étroit. Dans le premier sens, il s'agit de l'ensemble des recherches scientifiques qui ont pour but de découvrir et de floarimuletr en concepts la vérité découverte; dans le second sens, il s'agit de la manière d'obtenir le matériel scientifique, c.-à-d. des méthodes de la recherche elle-même (méthode du travail). La première partie de l'article s'occupe de la méthode de la théologie pastorale dans le sens large, la définissant d'une façon générale comme méthode propre aux disciplines théologiques pratiques. Plus strictement, cette méthode est définie par la définition même de la théologie pastorale, qui, grâce à une analyse théologico-sociologique de la situation concrète et actuelle de l'Eglise, se propose de formuler les principes et les directives, selon lesquels l'Eglise, dans sa condition présente, s'actualise elle-même tout en remplissant sa mission de médiation salvifique. De cette définition résultent trois étapes dans le processus des recherches que doit entrependre la théologie pastorale. Elle doit: a. s'adonner à une réflexion scientifique sur la nature dynamique et totale de l'Eglise, c.-à-d. sur l'Eglise comprise comme dimension qui doit se réaliser à chaque moment de l'histoire, b. faire l'analyse de la situation présente, qui spécifie l'activité de l'Eglise, c. établir les directives actuelles (impératifs) pour la réalisation de l'Eglise dans le présent. Ces trois zones de devoirs et ces trois étapes de recherches fixent la méthode de la théologie pastorale dans le sens général. Si nous arrêtons aux méthodes qui doivent être appliquées à chacune des étapes de recherches, nous en arrivons au problème de la méthode de la théologie pastorale dans le sens strict. La deuxième partie de l'article s'occupe des méthodes dont se sert la théologie pastorale d'aujourd'hui à la deuxième étape des recherches. Liest question de deux méthodes scientifiques d'analyse de la situation présente de l'Eglise: méthode d'analyse historico-théologiqué (F. X. Arnold), et méthode d'analyse sociologico-théologique (K. Rahner, H. Schuster). Les deux méthodes supposent l'existence de. Critères théologiques d'appréciation des formes actuelles de la vie et de l'activité de l'Eglise, envisagées guant à leur genèseet quant à leurs formes sociologiques. La question de la nature et de l'origine de ces critères théologiques est liée au problème des méthodes spécifiques de la théologie pastorale à la première des trois étapes de la recherche scientifique. (Troisième partie de l'article). Si on avance que c'est la théologie systématique (surtout l'écclésiologie) qui fournit ces critères, il est difficile de parler d'une méthode propre à la théologie pastorale. Dans ce cas-là, la théologie pastorale ne serait qu 'une "science" appliquée, qui tirerait ses conclusions de prémisses fournies par d'autres sciences. L'article veut prouver que la théologie pastorale doit élaborer ses propres principes théologiques pour définir moins l'immuable nature de l'Eglise (ecclesiologie essentielle), que les conditions théologiques et les lois de réalisation de l'Eglise, valeur suprême de la communion des hommes avec Dieu et entre eux (koinonia) dans le monde (ecclesiologie existentielle). L'article ne s'occupe pas encore à fond de nouvelle problématique des méthodes de travail de la théologie pastorale à la troisième étape de la recherche scientifique. Il en note simplement le besoin.



strona: 1 spośród: 1
znaleziono: 6 opisów(-y)