Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ



Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: Kucza, G. | znaleziono 8 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 1



autor: Kucza, G.

tytuł: Elementy nauki o zmartwychwstaniu człowieka w posoborowej liturgii Kościoła

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 33 (2000) 159-172

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznaeschatologiazmartwychwstanieliturgiateologia dogmatyczna

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ELEMENTE DER NACHKONZILKIRCHENLITURGIE ÜBER DIE AUFERSTEHUNG DES MENSCHEN
Zusammenfassung
Wir leben in der Wirklichkeit mit eschatologischer Dimension. Die Anwesenheit der Ewigkeit in unserem irdischen Leben wird besonders durch die Liturgie hervorgehoben, die den Menschen zum eschatologischorientierten Leben und Handeln anhält. Der Tod bedeutet nicht nur das Ende vom irdischen Pilgern, sondern er ist vor allem als Eingang in die neue Existenz oder als Erfüllung von Pascha mit Christi in jedem Menschen anzusehen. In einem gewissen Sinne kann der Tod auch als Auferstehung verstanden werden. Dementsprechend muß man den Tod aus der Sicht der Auferstehung Christi und unserer Verbundenheit mit Ihm durch das Sakrament der Taufe und durch Eucharistie betrachten. Die Taufe ist ein Sakrament der Auferstehung, worauf die Kirchenliturgie besonders in der Zeit der Pascha hinweist Die Eucharistie ermöglicht uns, schon auf Erden das Leben der Auferstandenen zu leben. Vor dem 2. Vatikaner Konzil ist in der Begräbnisliturgie das Problem der menschlichen Seele, die der Erlösung bedarf, vorherrschend. In der Nachkonzillbegräbnisliturgie steht die Auferstehung Christi und unser Sieg in Ihm über Leiden und Tod im Mittelpunkt. Durch Christus und nur in Christus wird sich unsere Auferstehung vollziehen und die Auferstandenen und Erlösten werden dem Auferstandenen Christus gleichen. Die Frage nach der Auferstehung des Menschen ist in der Kirchenliturgie präsent und findet dort ihre Auslegung.



autor: Kucza, G.

tytuł: Królestwo Boże według Soboru Watykańskiego II

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 35,2 (2002) 241-251

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznateologia dogmatycznakrólestwo Bożesoteriologiaeschatologiaeklezjologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DAS REICH GOTTES NACH DER AUFFASSUNG DES ZWEITEN VATIKANISCHEN KONZILS
Zusamenfassung
Das 2. Vatikanische Konzil hat das Reich Gottes als eine dynamische und erlösende Wirklichkeit dargestellt, die einerseits bis in die Zukunft reicht, andererseits aber auch in der Gegenwart präsent ist und daher darauf drängt, gewisse Entscheidungen zu treffen. Das Reich Gottes wurde von Christus gegründet und es entwickelt sich ständig, bis es vollkommen wird. Es muss vor allem als Gottesgabe angesehen und als eine Aufgabe betrachtet werden, vor die der Mensch in seinem irdischen Leben gestellt wird. Eine entscheidende Rolle in der Entfaltung und Verwirklichung des Himmelreichs spielt die Kirche, in der es aufgebaut, angesagt und erwartet wird. Das Himmelreich kommt erst während Parusie völlig zur Geltung. Es wird das vollkommenste Zusammensein des Menschen mit Gott sein, wo Liebe, Wahrheit, Gerechtigkeit und Frieden ihren Höhepunkt erreichen. Die Frage nach dem Entgegenkommen muss von jedem Menschen beantwortet werden. Dem Himmelreich entgegenzukommen bedeutet nicht nur seine potentielle Existenz anzuerkennen, sondern vor allem das Engagement für seine Verwirklichung.



autor: Kucza, G.

tytuł: Koncepcja Boga Johna Henry'ego Newmana

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 37,2 (2004) 58-72

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

L'IDEA DI DIO NEL PENSIERO DI J. H. NEWMAN
Nella teologia possiamo scoprire vari approcci alla questione della possibilità di conoscere Dio: a) natura di Dio e i misteri soprannaturali possono essere conosciuti dalla ragione umana (così p.es. S. Gregorio di Nissa, S. Anselmo di Canterbury, G. F. Hermes, A. Gunther, J. B. Baltzer, J. Frohschammer); b) la natura di Dio non può essere conosciuta sotto alcun aspetto, anche se arriviamo alla conoscenza della sua esistenza; tale conoscenza può provenire soltanto dalla rivelazione biblica (agnosticismo, nominalismo, fideismo, tradizionalismo, modernismo, teologia dialettica, teologia radicale); c) la natura di Dio non può essere considerata sul piano della creazione né rimossa dalla realtà; la conoscenza di Dio, pur limitata, è possibile grazie all'analogia. Per J. H. Newman la conoscenza di Dio è possibile grazie alla fede e alla intuizione diretta e non razionale. L'argomentazione di J. H. Newman si svolge sul piano speculativo e psicologico. L'esistenza della coscienza richiama Qualcuno che e razionale e ontologicamente superiore dell'uomo. La responsabilita basata sulla coscienza e segno dell'esistenza di Dio. Il discorso di J. H. Newman e quindi antropologico e personalistico.



autor: Kucza, G.

tytuł: Dialog und Relationsstruktur der menschlichen Person im Angesicht der Pastoralkonstitution über die Kirche in der Welt von heute Gaudium et spes

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 38,S (2005) 84-93

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

W ŚWIETLE KONSTYTUCJI DUSZPASTERSKIEJ O KOŚCIELE W ŚWIECIE WSPÓŁCZESNYM GAUDIUM ET SPES
Mija czterdzieści lat od zakończenia Soboru Watykańskiego II oraz ogłoszenia Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes. Tematem artykułu jest syntetyczne przedstawienie zarysu antropologii teologicznej zawartej w tej konstytucji.
Szacunek do człowieka, troska o zrozumienie wszystkich spraw prawdziwie ludzkich, niestawianie podziałów między osiągnięciami ludzkiej kultury i naturalną doskonałością człowieka, propagowanie metody dialogu stanowią podstawową treść tego dokumentu. Zgodnie z zamierzeniem Soboru konstytucja ma charakter wybitnie antropologiczny. Uwzględniając fakt stworzenia człowieka na obraz i podobieństwo Boga, pragnie wyjaśnić sens i cel życia człowieka, przedstawiając Chrystusa jako centrum historii ludzkiej. Dlatego też możemy mówić o szczególnym powiązaniu w niej antropologii z chrystologią. Równocześnie zagadnienia protologiczne są ukazane w odniesieniu do celu ostatecznego człowieka i do eschatologii. Konstytucja wyjaśnia i aktualizuje inne prawdy o człowieku, takie jak: grzech, poprzez który człowiek nadużył swojej wolności, powołanie człowieka do dialogu z Bogiem, z sobą samym i z innymi ludźmi oraz z całym stworzeniem. Ojcowie soborowi przypominają także, że człowiek, nieustannie pobudzany przez Ducha Świętego, nigdy nie będzie obojętny na sprawy religijne. Konstytucja Gaudium et spes stara się zgłębiać zasadnicze struktury ludzkiego istnienia oraz przyczynić się do przyjęcia przez człowieka słowa Bożego. Antropologia chrześcijańska zawarta w tej konstytucji łączy podobieństwo człowieka do Boga z ludzkim doświadczeniem świata i siebie. Gaudium et spes określa człowieka nie za pomocą abstrakcyjnych pojęć, lecz jako osobę mającą swoją indywidualność i realizującą w świecie swoje powołanie.



autor: Kucza, G.

tytuł: Obraz Kościoła w Kazaniach ks. Piotra Semenenki

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 39,1 (2006) 82-92

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Das Bild der Kirche in den Predigten vom Priester Piotr Semenenki
Piotr Semenenko gehört zu den berühmtesten polnischen Theologen des XIX. Jahrhunderts. Im Rahmen des vorliegenden Artikels wird die seinen Predigten innewohnende Kirchenlehre dargestellt, die in Lwów (1913) und in Kraków (1923) in mehreren Bänden herausgegeben wurden. Das hier dargestellte Bild der Kirche lässt sich in drei grundlegenden Bereichen zusammenfassen. Gemeint sind: die Erläuterung der Kirche, die Macht in der Kirche sowie ihre Eigenschaften. Nach Semenenko bildet die Kirche eine Gemeinschaft der Gläubigen, die auf Erden leben, sich von den Sünden befreien und zugleich Gottes Gnade genießen. Die Kirche wurde von Christus gegründet mit dem Ziel, den Menschen zu erlösen. In der Kirche gibt es Platz sowohl für die Gerechten als auch für Sünder. Der Mensch ist aber imstande, sich selbst um den Platz in der Kirche zu bringen und dadurch um die Erlösung, wenn er bewusst und ungezwungen die Kirchenlehre aufgegeben hat. Semenenko weist bewusst auf die unübersehbare Rolle des Papstes hin, der die Kirche mit verbindet, der den Menschen mit Gott vereint. In seinen Predigten spricht er auch über die Eigenschaften der Kirche, die ihr von selbst zugewiesen wurden. Gemeint sind hier die Einigkeit, Einzigartigkeit, Heiligkeit, Apostolat.und Allgemeingültigkeit. Semenenko vertritt die traditionelle Lehre über die Kirche, in der die Hierarchie eine besondere Rolle spielt. In seinen Predigten sind keine ökumenischen Elemente zu finden sowie Probleme in Bezug auf die Gläubigen. Das mag aber nicht verwundern, weil erst die zweite Hälfte des XX. Jahrhunderts eine wesentliche Wende in diesem Bereich erfahren hat.



autor: Kucza, G.

tytuł: Niebo spełnieniem ludzkiej egzystencji. Szkic antropologii nieba w przekazywanym przez teologów polskich kerygmacie kościelnym w XX w.

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 39,2 (2006) 304-318

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Heaven as the fulfilment of human existence. An outline of the anthropology of heaven in the church kerygma depicted by Polish theologians in the 20th century
Theology always serves the needs of the current teachings of the Church that are addressed to a modern man. The subject of heaven and a man destined to live in unity with God was always important in the Catholic Church's teachings. The article looks at the question of human existence in heaven and gives the picture of it on the basis of some catechisms and sermons. As for heaven, it is the place and the state of supreme happiness and perfection, it is the perfect life in the constant presence of God. A man's destiny in turn is to be in unity with God. The picture of 'a man of heaven' is created by us, by all those who live on earth whereas the fundamental task and the sole aim in life of every Christian is to 'look for heaven' and make it more and more real and true.



autor: Kucza, G.

tytuł: Eschatology as the Theology of Hope. A Theological Reflection Inspired by the Encyclical of His Holiness Benedict XVI Spe Salvi

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 330-337

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia dogmatycznaeschatologiaBenedykt XVISpe salviMagisteriumnadzieja

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

ESCHATOLOGIA JAKO TEOLOGIA NADZIEI. REFLEKSJA TEOLOGICZNA INSPIROWANA ENCYKLIKĄ BENEDYKTA XVI SPE SALVI. Streszczenie
Od drugiej połowy minionego wieku eschatologia przeżywa swój rozwój. Przez długie jednak wieki sprawy ostateczne umieszczano na dwóch różnych krańcach: albo nie interesowano się tą kwestią, przerzucając wszystko poza doczesność, albo też nadmiernie chciano rozeznać i dokładnie opisać to wszystko, co będzie miało miejsce po śmierci. Pewną konsekwencją izolacji eschatologii w stosunku do innych traktatów dogmatycznych było jej "urzeczowienie", a także przedstawianie poszczególnych zagadnień w tonacji "reportażu z przyszłości". Dziś trzeba na nowo zrozumieć, jakie miejsce zajmuje eschatologia w całym życiu chrześcijańskim. Eschatologia nie może być jedynie opisem wydarzeń, które mają nastąpić w przyszłości, ale problematyka eschatologiczna powinna stać się sprawą najbardziej aktualną w życiu każdego człowieka. W nurcie nowego spojrzenia na sprawy ostateczne należy umieścić encyklikę Benedykta XVI o nadziei chrześcijańskiej, Spe Salvi. Niewiele bowiem możemy powiedzieć o wydarzeniach ostatecznych, nie umieszczając ich w kontekście Bożej obietnicy i chrześcijańskiej nadziei. W nauczaniu Benedykta XVI eschatologia chrześcijańska jest eschatologią nadziei, to znaczy jest nauką o Bogu, który powołuje człowieka do wspólnoty z sobą. Chrześcijanin spogląda więc w przyszłość z nadzieją. Stąd również i wszelkie wypowiedzi o przyszłości umieszcza on w kontekście nadziei. Według papieża, szczególnymi "miejscami" urzeczywistniania się nadziei chrześcijańskiej w kontekście wydarzeń ostatecznych są: śmierć, sąd Boży i życie wieczne. Język eschatologii to przede wszystkim język nadziei. W obliczu rzeczywistości ostatecznej człowiek zdobywa się na odwagę nadziei. U źródeł zaś chrześcijańskiej nadziei leży wiara w Boga, który jest Miłością.



autor: Kucza, G.

tytuł: Piękno Kościoła – Oblubienicy Bożego Baranka. Medytacja o Kościele w kręgu estetyki zainspirowana myślą teologiczną Soboru Watykańskiego II

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,1 (2011) 280-290

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: eklezjologiaoblubienicaSobór Watykański II


strona: 1 spośród: 1
znaleziono: 8 opisów(-y)