Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

Studia Pastoralne
Rocznik Wydziału Teologicznego UŚ



364 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: słudzy urzędowi: biskupi, starsi i diakoni, szafarze Bożych tajemnic | znaleziono 2 opisów(-y) | strona: 1 spośród: 1



autor: Kozyra, J.

tytuł: Kapłani Kościoła jako słudzy Chrystusa i szafarze tajemnic Bożych (1 Kor 4,1)

Studia Pastoralne 6 (2010) 13-22

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Chrystus jedyny Arcykapłansłudzy Chrystusasłudzy specjalni: super-wioślarze Chrystusasłudzy urzędowi: biskupi, starsi i diakoni, szafarze Bożych tajemnickapłaństwo

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

I SACERDOTI DELLA CHIESA COME SERVI DI CRISTO E AMMINISTRATORI DEI MISTERI DI DIO (1 COR 4,1).
Sommario
Nella 1 Cor 4,1 san Paolo definisce i ministri della Chiesa come „servi di Cristo e amministratori dei misteri di Dio”. Sulla base dello studio dell’originalita delle espressoni usate nella 1 Cor 4,1 („servi di Cristo e amministratori dei misteri di Dio”) si puo costatare che nel Nuovo Testamento i ministri della Chiesa non si chiamano „sacerdoti” (hiereus), poiché unico e sommo Sacerdote (Archiereus) e Gesu Cristo. I servi di Cristo (douloi tou Christou) invece, cioé coloro che nella Chiesa compiono uffici speciali, si chiamano „vescovi, anziani e diaconi” (episkopoi, presbyteroi, diakonoi). San Paolo accentua in maniera speciale due termini per precisare che i servi di Cristo sono hyperetas Christou kai oikonomous mysterion Theou (1 Cor 4,1). L’etimologia del termine hyperetes ci fa capire che esso ha il senso tutto originale. Significa infatti „il rematore”. Indica quindi uno schiavo, che rema la „nave di Cristo”. Il suo duro lavoro di remare serve per raggiungere lo scopo che corrisponde alla salvezza eterna. Tale servo di Cristo come „amministratore dei misteri di Dio” (oikonomos mysterion Theou) e una persona di fiducia, l’economo delle cose piu sante di Dio, colui che gestisce la „casa di Dio”, e cioé compie nella Chiesa – attraverso il suo servizio – il mistero della salvezza. Cristo come Padrone di casa affida a tale persona il servizio di amministrazione dei segreti di Dio nella „casa di Dio”, cioé nella Chiesa. Questo ufficio non e solo una distinzione, giacche il suo soggetto deve essere uno cha sa servire in modo fedele a Cristo. Sicchome nelle parabole evangeliche alcuni dei servi si fanno conoscere purtroppo come amministratori poco fedeli, san Paulo chiede a tutti la fedelta (cfr. 1 Cor 4,2).



autor: Słomka, J.

tytuł: Posługa biskupa jako officium

Studia Pastoralne 7 (2011) 409-417

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Ambroży z MediolanuCyprian z KartaginyGrzegorz WielkiLeon Wielkipatrologiabiskupurząd biskupiofficium

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

THE BISHOP’S MINISTRY AS OFFICIUM.
Summary
The word officium summarises a significant characteristic of Roman culture. It describes the Roman ideal of life as public service, i.e. a concern for salus rei publicae. Latin Christianity took over the word and its substance. The ministry of a bishop was described as exercising the officium already in the early ages. That is how Cyprian of Carthage understood the office of bishop, even though he did not use the word explicitly. Ambrose of Milan made the Roman officium a cornerstone of the formation of priests, which he described in his well-known work De officiis ministrorum. He himself exercised the office of the Bishop of Milan according to the best model of a Roman official. The tradition was further developed by Leo the Great, who pointed out that pax christiana was the fulfillment of what the Romans had expected of pax romana. Gregory the Great took over the legacy of his predecessors. However, to a greater extent than Ambrose or Leo, he perceived the tension between exercising the office accompanied by worldly cares and the spiritual dimension of bishop’s ministry. It may have been caused by the fact that, after a total disintegration of Roman administration, Gregory was forced to take on the responsibility of the perfect of Rome. His Regula pastoralis, however, provides a continuation of Ambrose’s ideas concerning the formation of clergy.



strona: 1 spośród: 1
znaleziono: 2 opisów(-y)





© Wydział Teologiczny UŚ, Katowice