Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "Magisterium" | znaleziono 21 opisów(-y) | strona: 2 spośród: 3


«
»
[<<] | 1 | 2 | 3 | [>>]

autor: Pastwa, A.

tytuł: Prawo do obrony i swobodnego dostępu do adwokata. Systemowe gwarancje realizacji praw podmiotowych stron w procesie De nullitate matrimonii

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,1 (2008) 46-62

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: prawo kanonicznemałżeństwoprawo do obrony

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DAS VERTEIDIGUNGSRECHT UND DAS RECHT ZUR FREIEN ANWALTSBESTELLUNG. SYSTEMGARANTIEN DER VERWIRKLICHUNG VON SUBJEKTRECHTEN DER PARTEIEN IM EHENICHTIGKEITSPROZESS
Zusammenfassung
Die Rechtssprechung in der Kirche ist von Grund aus mit dem Prinzip des salus animarum inspiriert. Deshalb, wenn das gegenwärtige päpstliche Magisterium das kanonische Prozessrecht beharrlich in der Heilsordnung platziert, bedeutet das vor allem elementare Wertschätzung und Bejahung der Menschenwürde als Person. Auf diese Weise gewinnt die eingeschriebene in can. 1598 § 1 (CIC 1983) Formel: ius defensionis semper integrum maneat eine unabdingbare anthropologische und ekklesiologische Grundlage. Zusätzlich im Lichte der früheren Feststellung des Papstes Johannes Paul II.: Il giusto processo e oggetto di un diritto dei fedeli (cfr. can 221) e costituisce al contempo un'esigenza del bene pubblico della Chiesa (Rota-Ansprache 1990) - bekommt seine päpstliche Lehre über die Verteidigungsrechtgarantie (Rota-Ansprache 1989) einen neuen, tieferen Sinn. Ein gerechter Ehenichtigkeitsprozess ist von Anfang an durch das gleichberechtigte Handeln der Parteien bedingt und zwar in zwei Ansichtspunkte: erstens, in der Aktualisierung des Grundrechtes vor einem Gericht angehört zu werden (Beteiligung im Prozess, Ansprüche zu stellen, Beweisanträge, Meinungen und Argumente einzubringen, usw.); zweitens, im Versichern - in jeder der Prozessphasen - der Erkennung des Prozesstandes und der Vorschläge, die von der anderen Partei oder von Amts wegen gestellt wurden, um sich mit denen konfrontieren zu können. In diesem doktrinellen Zusammenhang soll man Rechtsnormen des CIC (1983) und der Instruktion Dignitas connubii (2005) interpretieren, besonders aber die Vorschriften über die stabiles patroni seu advocati (can. 1490 im CIC 1983, Art. 113 in der DC), die das Recht zur freien Anwaltsbestellung (und die potenzielle Rechtshilfe) befriedigend gewährleisten.



autor: Pastwa, A.

tytuł: Sacerdos iustitiae veritatem de matrimonio dicit. Die Eigenart des Amtes eines Kirchenrichters und deren ekklesiologische Voraussetzungen

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 430-442

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: prawo kanonicznesąd kościelnysędzia kościelny

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

SACERDOS IUSTITIAE VERITATEM DE MATRIMONIO DICIT. EKLEZJOLOGICZNE PRZESŁANKI SPECYFIKI URZĘDU SĘDZIEGO KOŚCIELNEGO. Streszczenie
Najwyższym powołaniem sędziego kościelnego jest "posługa prawdzie i miłości (caritas) w Kościele i dla Kościoła" (Jan Paweł II). Odkrycie na nowo w posoborowym magisterium papieskim niniejszej reguły śmiało można uznać za kamień milowy w pracach badawczych nad specyfiką urzędu sędziego kościelnego. Konsekwentnie - od strony negatywnej - trzeba dziś akcentować, że funkcji sędziowskiej wykonywanej w Kościele nie da się zamknąć w obrębie autonomicznego, separacyjnie rozumianego ius dicere, a mianowicie opartego na prawie materialnym i osiągniętego na drodze określonej prawem procesowym, ustalenia w wyroku sądowym, jaka norma wiąże tego, kogo wyrok dotyczy. Optyka podstawowej zasady eklezjologicznej: communio, sytuuje bowiem urząd sędziowski w obrębie jednej (niepodzielnej) władzy kościelnej, odnosząc go wprost do sakramentalnego "reprezentowania" Pana (poprzez urząd biskupa diecezjalnego) w potrójnej funkcji: uświęcania, nauczania i pasterzowania. Sprawowanie w Kościele władzy sądowniczej to nic innego jak wykonywanie unius sacrae potestatis zawsze związanej z aktualizacją tria munera Christi - trzech wymiarów jednej misji i posługi Chrystusa. Pełnić zatem wiernie posługę sędziowską znaczy: być "do końca" świadomym eklezjalnej nierozdzielności ról - z jednej strony kapłana, nauczyciela i duszpasterza, z drugiej sprawiedliwego sędziego. Wyłącznie w takim kontekście może być współcześnie głoszona prawda, że ius dicere specyfikuje wymienioną posługę. Od strony pozytywnej - w posoborowym magisterium papieskim kierowanym do pracowników wymiaru sprawiedliwości (alokucje do Roty Rzymskiej) wypada dostrzec chrystologiczny paradygmat w ukazywaniu specyfiki urzędu sędziego kościelnego. Posługa dicere ius in Ecclesia jest wykonywana w imię Jezusa Chrystusa i nie kto inny, jak tylko Chrystus w każdej służebnej aktywności kościelnego wymiaru sprawiedliwości pozostaje jedynym Sędzią, Fundamentem i Miarą wszelkiego sądzenia w Kościele. Tu leży odpowiedź na pytanie, dlaczego urząd i posługa sędziego kościelnego mają, w świetle wzorcowego określenia św. Grzegorza Wielkiego, rys par excellence kapłański. Jeśli przyjąć, że służba na wzór Chrystusa Arcykapłana, który "nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu" (Mk 10,45), identyfikuje posługę apostolską, to realizowane w duchu kapłańskim ministerium iustitiae (we wszelkiej aktywności sędziego) zakłada konsekwentne wcielanie zasady, której na imię diaconia. Owo mocno zakorzenione w tradycji chrześcijańskiej kryterium każe widzieć - w ramach oryginalnego porządku prawnego określonego przez Miłość - służebną funkcję sędziego kościelnego w kształtowaniu komunii wiernych in caritate poprzez bycie "efektywnym mistrzem konkretnej diaconia w stosunku do każdego człowieka, a nade wszystko chrześcijanina" (Jan Paweł II).



autor: Pastwa, A.

tytuł: Indissolubilitas... quae ratione sacramenti peculiarem obtinet firmitatem (kan. 1056). Uwagi o relacji nierozerwalność-sakrament małżeństwa

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,2 (2011) 590-606

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: prawo kanonicznemałżeństwosakrament małżeństwanierozerwalność małżeństwa

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Indissolubilitas… quae ratione sacramenti peculiarem obtinet firmitatem (can. 1056). Remarks About Indissolubility – The Sacrament of Marriage. Summary
This paper is based on the following statement of Pope Benedict XVI taken from his address to the Roman Rota on the Indissolubility of Marriage (29 January 2010): “...existential, person-centered and relational consideration of the conjugal union can never be at the expense of indissolubility, an essential property which, in Christian marriage, obtains, with unity, a special firmness by reason of the sacrament (cf. CIC, can. 1056)”. The essential message of Pope Benedict XVI can be expressed in this way: In our days the rule of indissolubility of marriage, rooted in the mystery of Creation and Redemption, is obscured and distorted. This fact creates the urgent need for deeper reflection on the relationship between indissolubility and sacrament. More precisely, having in mind renewed anthropology, it is necessary to find an answer to the question: How to understand firmitas? – the key category of the canonical norm quoted by the Pope. The magisterium of Pope Benedict XVI, especially his speeches to the Roman Rota (2006-2010), allows for the formulation of a thesis on the genetic foundation of the sacramental dimension of marriage in the “lifelong” character of union between man and woman. Consequently, the indissolubility (essential quality of marriage) – seen in a personal and historical perspective of consortium totius vitae – appears as an institutional expression of the power of the bond of the “covenant of conjugal love”.



autor: Podzielny, J.

tytuł: Autorytet Biblii w tradycji ewangelickiej

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,1 (2011) 142-148

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia protestanckaLuter, MarcinBibliasola scriptura

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

The authority of the Bible in evangelical tradition. Summary
The Bible in protestant tradition inherits exceptional meaning. There is nothing else along with The Bible that would present of equal or similar value for evangelical theology. Highest merits for elaborating such great respect to the Holy Scripture shall be awarded to the Father of Reformation – Martin Luther. In accordance with the sola scriptura reformative rule formed by him, the only normative value in the life and faith of Evangelical Churches is presented by the Bible. Such position is adopted by all post-Reformation Churches continuously. The rejection of Magisterium Ecclesiae may however lead to the risk of polysemantic and subjective interpretation of biblical chapters by the worshipers of evangelical denomination.



autor: Sawa, P.

tytuł: Charyzmaty w nauczaniu Urzędu Nauczycielskiego Kościoła

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 42,2 (2009) 152-168

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznaMagisteriumcharyzmat

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

I carismi nell’insegnam ento del Magistero della Chiesa. Sommario
Il notevole sviluppo nell’ultimo secolo delle comunita Pentecostali soprattutto in Brasile nonché lo sviluppo delle comunitŕ cattoliche del Rinnovamento nello Spirito Santo non possono rimanere senza riflessione teologica e pastorale. Le esperienze carismatiche nella chiesa cattolica fanno continuamente nascere diverse domande e controversie benché le stesse abbiano sempre fatto parte della normale vita della chiesa cattolica.
I carismi costituiscono una parte fondamentale della struttura della Chiesa. Tuttavia la diversità dei carismi dimostra una ricchezza nella Comunità dei battezzati. Impartendo l’insegnamento su carismi, Il Concilio Vaticano II afferma che esistono tre principi legati agli stessi ovvero: la normalità, la diversità e la generalità.
Tutti i cristiani, sacerdoti e laici partecipano alla missione di Gesù Cristo in relazione alle possibilità del loro stato e secondo il dono dello Spirito Santo. Bisogna tener conto della struttura della Chiesa in cui operano, il Magistero sull’ordinazione nonché i doni carismatici legati al sacerdozio comune dei fedeli.
Vanno però sfuggite alcune soluzioni estreme. Da una parte, non si può sopravalutare il ruolo dei carismi in quanto tale atteggiamento può spesso deteriorare l’unità ecclesiale; tuttavia, nella storia del cristianesimo si sono manifestati diversi movimenti del “Vangelo puro” in contrapposizione alla Chiesa. Dall’altra parte, il rifiuto dei carismi deforma la consegna di Cristo quindi il negare la realtà carismatica diventa negazione di una parte importante della ecclesiologia cattolica.
I carismi sono azioni dello Spirito Santo sulle singole persone perciò non vanno ne’ sottratte ne’ previste dalla Chiesa istituita. Il Concilio Vaticano II afferma che i doni carismatici sono importanti sia per la vita della Chiesa che per il servizio al mondo; in ugual misura doni piccoli e grandi, illustri e normali perciò tutti i cristiani sono tenuti ad usarli. Vanno comunque osservate delle regole per poter distinguere i doni dello Spirito ovvero: l’amore, la relazione con i vescovi, la Tradizione, la Bibbia e la storia della Chiesa; sono ugualmente importanti frutti spirituali risultanti dal servizio.
Riassumendo, il cristianesimo non è soltanto una dottrina, ma è una scienza dotata di forza. Attualmente, in questo periodo di secolarizzazione delle società tradizionalmente cristiane, il servizio carismatico diventa una necessità al fine di realizzare le parole del Vangelo.



autor: Świaczny, S.

tytuł: Papieskie dokumenty Altitudo (1537), Romani pontificis (1571) i Populus (1685) oraz ich wpływ na doktrynę i praktykę dotyczącą małżeństwa nieochrzczonych

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 34 (2001) 216-229

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: prawo kanonicznemałżeństwomałżeństwo nieochrzczonychMagisteriumhistoria prawamisje


autor: Szczotok, E.

tytuł: Kościół a kwestia robotnicza w XIX wieku

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 14 (1981) 175-196

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

DIE KIRCHE UND DIE ARBEITERFRAGE IM XIX JAHRHUNDERT
Die Entwicklung der modernen Grossindustrie begann in England in den siebziger Jahren des XVIII Jahrhunderts. Von Anfang an war sie so heftig und hatte so tiefgreifende Folgen, dass man sie als industrielle Revolution bezeichnet. Der Wandel im technischen, ekonomischen und sozialen Bereich führte zur politischen, wirtschaftlichen und sozialen Neuordnung Europas. Die alte Standesgesellschaft zerviel und es entstand die Klassengesellschaft in derer Rahmen sich das Proletariat zur Arbeiterklasse entwickelte. Seit ihrem Entstehen war diese neue Gesellschaftsklasse in ihrem materiellen und geistigmoralischen Dasein vielfach bedroht durch niedrige Löhne, Überlastung mit Arbeit, mangelhafte Wohnungen, Frauen - und Kinderarbeit, Demoralisation, Beschränkungen der Freiheit, Ausbeutung usw. All dies ergab ein neues Problem - die Arbeiterfrage, die vier Aspekte: den ekonomischen, rechtlichen, politischen und religiös- moralischen aufwies. Sie verlangte nach einer raschen und gerechten Lösung, da die Unzufriedenheit der Arbeiter, die sowohl des Unrechts als auch der eigenen Stärke bei fehlenden politischen Rechten bęwusst waren, zu einer Spannung führte, die die soziale Ordnung der Gesellschaft gefährdete. Hat die Kirche die neue Situation in der sie zu evangelisieren hatte wahrgenommen? Hat sie die Arbeiterfrage aufgegriffen um eine Lösung im Geiste des Evangeliums zu suchen und ihren Standpunkt hinsichtlich des vorgehenden Wandels und der ungerechten wirtschaftlichen und sozialen Verhältnissen klar darzulegen? Um auf Mittel und Möglichkeiten zu weisen, die wachsende Ungerechtigkeit gegenüber der zahlreichsten aber auch am meisten bedrängten Gesellschaftsklasse zu beseitigen? Auf Grund der durchgeführten Analyse sowohl der Tätigkeit der katholisch-sozialen Bewegung - der geistlichen und der Laien - wie auch des offiziellen Dokumentes der Kirche, der Enzyklika Rerum Novarum, muss man diese Fragen positiv beantworten. Die sozialangagierten Katholiken, sowohl Geistliche wie Laien interessierten sich für die Arbeiterfrage von Anfang an. Dies kann man nicht behaupten von dem Magisterium der Kirche, das ziemlich spät die Probleme der Arbeiter aufgegriffen hatte - nämlich erst im 1891 - in der Enzyklika Leo des XIIT Rerum Novarum. Damit soll nicht gesagt werden, dass man die wachsenden Spannungen und Sachfragen nicht bemerkt hatte: Das Zögern war historisch begründet - die Kirche hatte die Reinheit des Glaubens und der christlichen Moralität zu verteidigen.



autor: Szymonik, M.

tytuł: Perspektywy antropologiczne w encyklice Spe salvi

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 42,2 (2009) 129-143

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Benedykt XVIMagisteriumSpe salviantropologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Prospettive antropologiche nell’enciclica Spe salvi. Sommario
L’autore nell’introduzione mette in risalto tre caratteristiche del documento papale: l’assenza delle citazioni esplicite non significa che l’enciclica non continui il magistero dei pontefici precedenti, il piu frequente punto di riferimento e sant’Agostino, l’oggetto del giudizio critico e il marxismo a causa del fascino della sua ideologia. La questione del progresso, proclamato da esso, come viene presentata dall’enciclica, e l’oggetto dello studio dell’antropologia del documento in tre punti: domande esistenziale dell’enciclica, risposta socio-culturale, confrontata con essa la risposta cristiana.



autor: Słomka, J.

tytuł: Metodologia teologii duchowości

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 50,1 (2017) 129-142

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: metodologia teologiiteologia duchowości

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Methodology of Spiritual Theology
Spiritual theology deals with the spiritual experience of individual persons. As a branch of theology, it builds on the assumption that every person is an image of God, and thus every human life contains a spiritual dimension. The sources of spiritual theology include any texts describing spiritual life, especially the works of the great Masters, but also the liturgy of the Church. The texts of the magisterium of the Church are also considered as a source, but, unlike in dogmatic or moral theology, their importance is limited. Spiritual theology aims to profoundly understand the inner structure of spiritual life in its various forms and demonstrate their mutual relations. The ultimate goal is to describe spiritual life in a way that helps to “discern the spirits”, to discriminate between the right and the erroneous paths of such life. The nature of the subject matter suggests that phenomenological method should be given priority in the research. Various methods of hermeneutics can also be helpful in the study of the texts.
Spiritual theology is closely related to dogmatic and moral theology, but the nature of their mutual relationships is complex. Spiritual theology should maintain a distance towards the modern human sciences: it must not assume their perspective of human being.



autor: Wuwer, A.

tytuł: Il Consiglio delle Conferenze Episcopali d'Europa (CCEE) come fonte dell'insegnamento sociale della Chiesa. Origini storiche e fondamento teologico

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 41,2 (2008) 281-296

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Katolicka Nauka SpołecznaKonferencja EpiskopatuRada Konferencji Episkopatów EuropyEuropanauczanie społeczne Kościoła katolickiego

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

RADA KONFERENCJI EPISKOPATÓW EUROPY JAKO ŹRÓDŁO NAUCZANIA SPOŁECZNEGO KOŚCIOŁA. HISTORYCZNE POCZĄTKI I FUNDAMENT TEOLOGICZNY. Streszczenie
Dokumenty Magisterium wśród źródeł katolickiej nauki społecznej wymieniają m.in. konferencje episkopatów danego terytorium. Rada Konferencji Episkopatów Europy stanowi jednak strukturę specyficzną, której definicja przekracza rozumienie konferencji episkopatu "sensu stricte".
Tezą artykułu jest, że podejmując problematykę społeczną w kontekście kontynentu europejskiego, również Rada Konferencji Episkopatów Europy może być uznana za pełnoprawne źródło katolickiej nauki społecznej. Artykuł stanowi próbę historycznego i teologicznego wprowadzenia w tę problematykę.
W części pierwszej przedstawiona została ogólna charakterystyka konferencji episkopatu. Część druga poświęcona została naszkicowaniu historycznej ewolucji Rady Konferencji Episkopatów Europy. W części trzeciej, na podstawie wybranych fragmentów konstytucji Lumen Gentium, dekretu Christus Dominus, motu proprio Ecclesiae Sanctae oraz listu apostolskiego w formie motu proprio Apostolos suos, wskazano na fundament teologiczny, w oparciu o który uznać można, że Rada Konferencji Episkopatów Europy stanowi istotne źródło katolickiej nauki społecznej.



strona: 2 spośród: 3
«
»
[<<] | 1 | 2 | 3 | [>>]
znaleziono: 21 opisów(-y)