Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Oferta WTL UŚ

Nadchodzące wydarzenia

Nie ma nadchodzących wydarzeń

konsultacje - wyjątki

zgłoszone przez pracowników wyjątki w zwykłych terminach konsultacji: brak zgłoszeń

zajęcia dydaktyczne - zmiany/wyjątki

zgłoszone przez pracowników zmiany/wyjątki w zwykłych terminach zajęć dydaktycznych: brak zgłoszeń

ŚLĄSKIE STUDIA HISTORYCZNO-TEOLOGICZNE



1173 opisów(-y)

szukane wyrażenie (1)

zakres wyszukiwania (1)

szukane wyrażenie (2)

zakres wyszukiwania (2)

sortowanie


ilość opisów na stronie

 


wyświetl listy
[kliknięcie na pozycję z danej listy spowoduje wyszukanie odpowiadających jej opisów]:

⇒ autorów

⇒ słów kluczowych


szukane wyrażenie: "antropologia" | znaleziono 31 opisów(-y) | strona: 2 spośród: 4


«
»
[<<] | 1 | 2 | 3 | 4 | [>>]

autor: Derdziuk, A.

tytuł: Sakramenty wcielone w codzienność

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 43,2 (2010) 333-345

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia moralnasakramentologiachrystocentryzmantropologia moralna

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Die Sak ramente in den Alltag einverleibt. Zusammenfassung
Im Artikel wird die notwendige Verbindung zwischen den sakramentalen Praktiken und dem moralischen Leben herausgestellt. Nur die exakte Übertragung der Frömmigkeit auf die Praxis der Liebe macht das Wirken der Sakramente glaubwürdig. Nur so wird sichtbar, dass die Sakramente, die den Menschen aus der Kraft Gottes schöpfen lassen, ihn zum eindeutigen Zeugnis der wahren Gottesbegegnung führen. Die Moraltheologie, die heute die theologische Anthropologie als eine der wichtigen Dimensionen eigener Reflexion betrachtet, findet in der Sakramentenlehre eine Bestätigung der Bedeutung der leiblichen Dimension in der Relation des Menschen zu Gott und zum anderen Menschen. Die theologische Bedeutung des Leibes, die in den ntl. Erzählungen vom Wirken Jesu wurzelt, weist auf das wahre Reichtum der Kommunikationsmittel, die in die leibliche Natur der Person eingebettet sind. Eine der Kategorien, die diese Dimension besser erfassen lässt, ist die Berührung Christi, die existentiellen Charakter hat und durch äußere Zeichen zur geistigen Vereinigung mit dem Erlöser führt.



autor: Enichlmayr, J.

tytuł: Antropologia rozwodów i sposoby zapobiegania im

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 19-20 (1986-87) 255-267

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia pastoralnarozwódmałżeństwo


autor: Gałecki, S.

tytuł: Osoba i metoda personacji

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 47,1 (2014) 127-143

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Newman, John Henryosobaantropologiafilozofia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

Person and the Method of Personation
The term “person” from the beginning was the foundation of both Christian anthropology and theology. Today, we are inclined to understand this notion in the way proposed by Karol Wojtyla and other representatives of the so-called Christian personalism. This paper has two goals: to familiarize the reader with a theory of the person (which had a significant influence on twentieth-century personalism), developed by nineteenth-century theologian and philosopher, John Henry Newman, and to describe and verify Newman’s “method of personation”.
These two elements – the concept of the person and the method of personation – form an original and inspiring anthropology. While the first one is a kind of a classical theory of the person, the second is an important novelty in philosophy and theology. “Method of personation” is a very brave thesis that appears throughout the works of Cardinal Newman: the value of a theory largely depends on the authorities supporting it. Can the history and theology find evidence of the fundamental role of outstanding persons in identifying and spreading the truth?



autor: Hałaczek, B.

tytuł: "Oddolna" antropologia filozoficzna P. Teilharda de Chardin i J. Monoda

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 22 (1989) 197-209

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: antropologiaChardin, Teilhard deMonod, Jacquesewolucja


autor: Hałaczek, B.

tytuł: Człowiek w statycznym i dynamicznym poglądzie na świat

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 7 (1974) 197-206

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: antropologiafilozofia przyrodyewolucjastworzeniekosmologia


autor: Hałaczek, B.

tytuł: Między biologią a teologią: człowiek

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 33 (2000) 184-190

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: teologia systematycznaantropologiabiologiaczłowiek


autor: Kałuża, K.

tytuł: Sis tu tuus, et ego ero tuus. Znaczenie podmiotowości dla refleksji teologicznej

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 44,2 (2011) 357-372

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: antropologiapodmiotmetodologia

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

SIS TU TUUS, ET EGO ERO TUUS. Die Bedeutung der Subjektivität für die theologische Reflexion. Zusammenfassung
Der Artikel hebt die Bedeutung der Subjektivität für die theologische Reflexion hervor. Die Philosophie des letzten Jahrhunderts setzte mit einer radikalen Attacke auf das Subjekt ein. In der sogenannten Postmoderne wird das Subjekt einer entschiedenen Kritik unterzogen. Die Theologie kann diesen geistig-kulturellen Prozess nicht nachvollziehen. Vielmehr ist sie sich im Klaren: Der eigentliche Grund der theologischen Rede über Gott kann nur vom Zentrum meines/unseres je besonderen Gottesverhältnisses sichtbar werden (H. Verweyen). Um den Subjektgedanken wieder zu gewinnen, wird in einem ersten Schritt auf die dialogische Philosophie von F. Rosenzweig verwiesen. Hier wird deutlich gemacht: Das Ich eines Menschen ist vom Du Gottes her zu denken. „Dem Ich ant-wortet in Gottes Innerem ein Du. Es ist der Doppelklang von Ich und Du in dem Selbstgespräch Gottes bei der Schöpfung des Menschen.“ Im zweiten Schritt wird aber zugleich klar gemacht: Wenn jemand, der durch andere (bzw. den Anderen) zu sich selbst wachgerufen wird, nicht wenigstens anfänglich all dem voraus bereits er (sie) selbst ist, könnte er (sie) nur Produkt dessen sein, was diejenigen (derjenige), die (der) ihn wachrufen (wachruft), aus ihm (ihr) machen. Nikolaus von Kues hat diesen sensiblen Komplex in seinem als Gebet verfassten Werk De visione Dei folgendermaßen zum Ausdruck gebracht: „Sei du dein und ich werde dein sein.“ Mit anderen Worten: Ohne gewiss verdanktes, aber doch wirklich in sich stehendes Selbstverhältnis gibt es kein Verhältnis zu dem Anderen – auch nicht zu dem ganz Anderen, den wir Gott nennen. Das gilt auch dort, wo sich dieses prekäre Verhältnis von Subjektivität und Intersubjektivität theologisch gewendet in der Frage nach dem Verhältnis von unvertretbarer Individualität und kirchlicher Gemeinschaftlichkeit aufdrängt. Die letzte kann nicht als Ort dienen, in den man zu flüchten versucht, weil man die schweigende Einsamkeit vor Gott fast nicht mehr erträgt. Diesen Aspekt müssten in Zukunft die vielerorts laufenden pastoralen Reform- und Strukturdebatten mehr ins Auge fassen. Sonst bahnt sich die Gefahr, dass der Inhalt der christlichen Erfahrung ausgehöhlt wird und ihre Substanz leicht verloren geht.



autor: Kucza, G.

tytuł: Dialog und Relationsstruktur der menschlichen Person im Angesicht der Pastoralkonstitution über die Kirche in der Welt von heute Gaudium et spes

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 38,S (2005) 84-93

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

W ŚWIETLE KONSTYTUCJI DUSZPASTERSKIEJ O KOŚCIELE W ŚWIECIE WSPÓŁCZESNYM GAUDIUM ET SPES
Mija czterdzieści lat od zakończenia Soboru Watykańskiego II oraz ogłoszenia Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes. Tematem artykułu jest syntetyczne przedstawienie zarysu antropologii teologicznej zawartej w tej konstytucji.
Szacunek do człowieka, troska o zrozumienie wszystkich spraw prawdziwie ludzkich, niestawianie podziałów między osiągnięciami ludzkiej kultury i naturalną doskonałością człowieka, propagowanie metody dialogu stanowią podstawową treść tego dokumentu. Zgodnie z zamierzeniem Soboru konstytucja ma charakter wybitnie antropologiczny. Uwzględniając fakt stworzenia człowieka na obraz i podobieństwo Boga, pragnie wyjaśnić sens i cel życia człowieka, przedstawiając Chrystusa jako centrum historii ludzkiej. Dlatego też możemy mówić o szczególnym powiązaniu w niej antropologii z chrystologią. Równocześnie zagadnienia protologiczne są ukazane w odniesieniu do celu ostatecznego człowieka i do eschatologii. Konstytucja wyjaśnia i aktualizuje inne prawdy o człowieku, takie jak: grzech, poprzez który człowiek nadużył swojej wolności, powołanie człowieka do dialogu z Bogiem, z sobą samym i z innymi ludźmi oraz z całym stworzeniem. Ojcowie soborowi przypominają także, że człowiek, nieustannie pobudzany przez Ducha Świętego, nigdy nie będzie obojętny na sprawy religijne. Konstytucja Gaudium et spes stara się zgłębiać zasadnicze struktury ludzkiego istnienia oraz przyczynić się do przyjęcia przez człowieka słowa Bożego. Antropologia chrześcijańska zawarta w tej konstytucji łączy podobieństwo człowieka do Boga z ludzkim doświadczeniem świata i siebie. Gaudium et spes określa człowieka nie za pomocą abstrakcyjnych pojęć, lecz jako osobę mającą swoją indywidualność i realizującą w świecie swoje powołanie.



autor: Libera, P.

tytuł: Zarys antropologii w nauczaniu św. Ambrożego z Mediolanu

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 19-20 (1986-87) 25-40

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe:

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

SPUNTI ANTROPOLOGICI NELL'INSEGNAMENTO DI SANT'AMBROGIO
Fondamento e punto di partenza dell'antropologia ambrosiana e il racconto biblico della creazione. Prendendo spunto da Genesi 1,26 e 2,7, Ambrogio spiega l'origine dell'uomo come se fosse stato plasmato in un luogo inferiore e successivamente collocato "in paradiso". Secondo alcuni studiosi il nostro Autore proporrebbe la dottrina di una duplice creazione, svoltasi in due luoghi e in due tempi diversi. Il concetto di "doppia creazione", che costituisce la chiave della conoscenza del mistero dell'uomo, dipende dalla origeniana esegesi. Quando Sant'Ambrogio ripensa alla situazione iniziale di Adamo considera non soltanto lo stato dell'uomo interiore, ma quello dell'uomo totale in tensione ascetico-mistica unito a Dio che e Spirito. Adamo fu creato "caro" e "anima" e reso uno nel suo composto con l'effusione dello "spirito di grazia" che gli conferiva il vigore per dominare perfettamente la sensibilità e una speciale attrattiva per il bene, provocando la perfetta adesione dell'anima a Dio. Lo stato di Adamo era quello di un uomo nella felicita, pero non ancora definitiva, nella grazia, benché non ancora confermata. Tra la condizione iniziale e quella definitiva doveva esserci un intervallo, durante il quale avrebbe dovuto svilupparsi la vita spirituale dell'uomo in corrispondenza all'iniziativa della grazia divina. Il peccato originale provoco uno sconvolgimento completo in questo ordine di cose. In conseguenza del "maximum peccatum", l'uomo perse la grazia subendo una generale degradazione. Nonostante la tendenza all'allegorismo psicologico per cui il peccato e considerato prevalentemente nel dramma dell'anima, il vescovo di Milano mantiene fede alla storicità della caduta originale che coinvolse tutta la discendenza umana. Il danno essenziale consiste nella rottura dell'ordine dell'unita originale per la separazione dell'anima da Dio nell'attrattiva del piacere, che contrappone l'anima al corpo e alla sensibilità. La rottura innesco la divisione a tutti i livelli della realtà umana. La speciale relazione con Dio venne meno - spiega Ambrogio interpretando alla maniera degli origenisti - per la perdita della speciale somiglianza divina. Questa tragedia del peccato ha la sua catarsi nella pienezza dei tempi. La rovinosa condizione del primo Adamo dopo il suo peccato si risolve infatti in una restaurazione dell'ordine distrutto nell'opera salvifica compiuta da Cristo. La restaurazione si prospetta innanzi tutto con le note di una riparazione "in melius". che mette a disposizione della natura una maggior quantità di aiuti e quindi pone l'umanità in una situazione più favorevole per il conseguimento della salvezza. Per Ambrogio la restaurazione "in melius" non comporta mutamenti essenziali nei costitutivi naturali dell'uomo. Il rinnovamento riguarda le componenti del corredo di grazia. La peculiarità dell'insegnamento ambrosiano sta nel lasciar chiaramente intendere che l'uomo redento in Cristo si presenta "nuovo" anche nei confronti di Adamo, costituito nello stato di innocenza e di grazia originali. Ambrogio poi, segue la dottrina di quei Padri per cui l'uomo fu creato non come "imago Dei", ma semplicemente "ad imaginem et similitudinem Dei", perché l'"imago Dei" perfetta e soltanto il Figlio unigenito. L'opera redentrice fu da Cristo affidata alla Chiesa perciò il Nostro si incentra sulla realtà della vita partecipata all'anima al momento del battesimo e sviluppata in seguito mediante un continuo impegno ascetico-mistico. L'anima ritrova cosi, per grazia di Cristo, la sua originale semplicità, unita e armonia. Con la perfetta sottomissione delle tendenze irrazionali, progredisce nello splendore della somiglianza, cioè delle virtù di Cristo.



autor: Neumann, J.

tytuł: Człowiek i jego godność w encyklikach społecznych Jana Pawła II

Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 36,1 (2003) 34-44

pełny tekst artykułu      spis treści rocznika

słowa kluczowe: Katolicka Nauka SpołecznaantropologiaJan Paweł IIczłowiekgodność człowieka

pokaż / ukryj streszczenie (show/hide abstract)

L'UOMO COME LO SCOPO DELLA SOLLECITUDINE PASTORALE NELLE ENCICLICHE SOCIALI DI GIOVANNI PAOLO II
Sommario
Giovanni Paolo II nelle encicliche sociali: Laborem exercens, Sollicitudo rei socialis e Centesimus annus definisce il deposito della fede della Chiesa sul tema dell'uomo e della sua dignita in rapporto alla vita del mondo. Il Papa si occuppa delle questioni: personalita dell'uomo e sua realizzazione in relazione a Dio e al mondo, comunita dell'umanita, santita del matrimonio e della famiglia, civilizzazione della morte, pace come bene fondamentale del mondo, primato della cultura spirituale sulla tecnica, primato della persona sulle cose, primato del lavoro sul mercato, senso di verita, bonta e bellezza, primato dell'amore sulla giustizia. L'uomo contemporaneo e oggi una persona smarrita,che vive tra la difficolta del presente e la paura del futuro; e una persona tormentata dall'egoismo e dalla debolezza della natura. Il pensiero di Giovanni Paolo II punta sulla idea del ritorno alla fonte della vita che e Dio, il Creatore e il Salvatore dell'uomo. Con grande ottimismo indica la necessita del rinnovamento della dignita dell'uomo e del suo posto nella comunita dell'umanita. Lo sviluppo di questo processo dipende dal ruolo attribuito alla liberta nella dimensione della verita. "L'uomo come via della Chiesa" (CA, 53) e per Giovanni Paolo II "non strumento", ma "il posto", dove si realizza la salvezza offerta dalla missione della Chiesa. Percio l'umanita deve cercare nella Chiesa e in Cristo i veri valori della vita quotidiana. L'uomo creato all'imagine di Dio ha allora la possibilita del ritorno sulle vie della vita divina e per questo alla vera fonte della sua dignita.



strona: 2 spośród: 4
«
»
[<<] | 1 | 2 | 3 | 4 | [>>]
znaleziono: 31 opisów(-y)